Yüzyıllar geçer. Zaman değişir, yüzler değişir, hayatlar yeniden başlar. 16. yüzyılda Simin ile Kutay'ın yolları kesişirken geçmişin gölgeleri bir kez daha kendini hissettirir.
Ve 21. yüzyılda Sima ile Kuzey, açıklayamadıkları bir yakınlığın, tanıdık bir sesin ve kadim bir sırrın izinde kendilerini bulur.
Üç farklı çağ… Birbirine görünmez iplerle bağlanmış hayatlar… Ve üzerinde taşıdığı sır, zamanın ötesine uzanan üç halkalı kadim bir anahtar.
Türk mitolojisinin derinliklerinden yükselen Ulu Ağaç, ruhların yolculuğu ve unutulmaya direnen bir yemin, geçmişle geleceği birbirine bağlarken akıllarda tek bir soru yankılanır:
Kader, yazıldığı gibi yaşanmak zorunda mıdır?
ENKAZIN GÖLGESİ
“Bu anahtar nereye dönüyordu böyle?”
∞
Dr.SimaESEN
Türkiye
Kanallar yine askeri enkaz haberiyle çalkalanırken göğüs kafesimin daraldığını hissettim, her şehit haberinde olduğu gibi. Ciğerimi sıkıştıran haber, spikerin dudaklarının arasında tekrar tekrar çınlıyordu.
“İçerisinde Pilot Üsteğmen Kuzey BİLGİN’in olduğu ileri sürülen F-16’nın enkazına ulaşıldı. Üsteğmen BİLGİN’in, deneme uçuşu sırasındayken bir arızayla karşılaştığı ve uçağın o şekilde düştüğü söylentiler arasında.”
Kanalı değiştirme dürtüme engel olamadım ve diğer kanala geçtim.
Başka bir spiker ama aynı haber…
“Ne yazık ki Üsteğmen BİLGİN’in bedenine ulaşılamadı. Enkazda çıkan yangın sebebiyle Pilot Üsteğmen Kuzey BİLGİN, Hava Kuvvetleri Komutanlığınca şehit olarak anıldı.”
O söylenen son cümleyle birlikte tüylerimin diken diken olması, elimin kumandaya giderek televizyonu doğrudan kapatmama sebep oldu. İnsanların bu şekilde acı verici ölümlerle karşılaşması, ruhumda her seferinde derin yaralara sebep oluyordu.
Ben bir nörologdum. Benim işim bilimsel veriler, travmatik bellekler ve rasyonel analizlerdi. Hekimlik hayatım boyunca birçok trajedi vakalarına şahit olmuştum ama konu askerler olunca daralan göğüs kafesime engel olamıyordum.
Derin bir nefes alıp odamdan çıkmak üzereydim ki önlüğümün cebindeki telefonum ısrarla titremeye başladı. Düşünmeden açıp karşıdan gelen telaşlı sesi dinledim.
“Dr. Esen, acele edin. Dağlık alanda vatandaşlar tarafından bu-lunmuş, durumu kritik bir erkek hasta getirildi. Üzerinden kimlik çıkmadı, vücudunda sürtünmeye bağlı ciddi yanıklar ve kafa travması var.”
“Hemen geliyorum, travma odasına alın.”
Odamdan en hızlı adımlarımla çıktım ve neredeyse koşarak acile ulaştım. Travma odasının önünde taşınan boş sedyeyi gördüğümde hastanın içeri yerleştirildiğini anlayarak kapıdan geçtim.
Perdeyi kapatıp hastayı alana almışlardı. Ayağının biri çıplaktı, diğerinde ise askeri bot vardı. O an az önceki haberin de etkisiyle yüzümü buruşturdum. Kamuflajına bakılırsa yaralanan kişi askerdi. Tam hastaya koşacağım sırada hastayı getiren ekip seslenerek bilgi vermeye başladı. Durup onları dinlemek zorunda kaldım.
“Hocam, tahmini 35 yaşlarında erkek hasta. Üzerinden kimlik çıkmadı. Yüksekten düşme gibi görünüyor. Hastayı ihbar üzerine bulduğumuzda dağlık bir alandaydı, düşerken kayalıklara takılmış. Göğüs kafesinde kırıklar olduğundan şüpheleniyoruz. Kolunu da ambulansta atele aldık, alt kolda kırık mevcuttu. Ağır kafa travması var, değerleri stabil.”
Gözüm perdeye takılınca soluklandım. “Neden askeri hastaneye gitmediniz?”
“Hocam kaybedecek bir saniyemiz yoktu,” diye karşıladı beni. “En yakın hastane burasıydı. Risk alamazdık.”
Başımı sallarken aynı anda, “Tamam,” komutuyla konuyu kapattım.
Personelin konuşması da bittikten sonra başımı sallayıp teşekkür ettim ve hastanın yanına ilerleyip perdeyi açtım. O sırada elime lateks eldivenleri geçirmeye başladım, Güler hemşire de damar yoluna takılan serumla uğraşıyordu.
Ben işimi bitirdikten sonra hemşire hastanın yanından çekildi ve ben ilerledim. O an yüzünü net bir şekilde görebildim.
Tık…
Kulağımda yankılanan o anahtar sesiyle gözlerimi askerden zorla çekerek Güler Hemşireye baktım. “Kapıyı kim kilitledi?”
Hemşire kapıya göz attıktan sonra bana döndü. “Sima hocam, kapı
