Yağmurun bağrından kopup geldiği gri gökyüzüne diktim gözlerimi...Sanki içimde olup bitenler orda yankı bulmuştu...
Sırtımı yasladığım soğuk duvar tenimi üşütüyordu ama ona yaslanmaktan alamadım kendimi...
Solumda aniden beliren silüetle irkilip sırtımı duvardan ayırarak soluma döndüm nefes nefese.
Karşımda duruyordu o soğuk ve kibirli adam.
Derince yutkunup gözlerini gözlerime diken adamdan kaçırdım bakışlarımı.
"Seni korkuttum mu..?"
"Biraz..."
Aramızda çığlık çığlığa duran sessizlik ağır gelince dudaklarımı araladım ancak aynı anda o da konuştu.
"Ben içeri geçeyim..."
"Sana söylemem gereken bir şey var..."
Bakışlarım tekrar onu bulduğunda bir an için birbirimize bakakaldık...
Kendime geldiğimde içim ürperdi ve tekrar gözlerimi kaçırdım ondan.
Gözlerinde öyle bir ifade vardı ki kaldıramamıştım...
"Leyla...Ben...Ben aylardır kendimi kayıp hissediyorum...Çok fazla geliyor tüm bunlar bana... Kaldıramıyorum...İlk kez...İlk kez kendimi bu kadar çaresiz hissediyorum..."
•••
Giriş...
Sevda...
Annemi solmuş bir çiçeğe çeviren o girilir ama çıkılmaz yol...
Dolu gözlerim dün gece yağan yağmurun ıslaklığını ve kokusunu taşıyan toprakta dolaştı ve mezar taşında durdu.
Sevda YILDIZ
D.T. 1980
Ö.T. 2007
Saf ve samimi bir aşkla seven gencecik bir kadınmış canım annem. Sevdasına sadıkmış ama aynı sadakati yüreğine koyduğu, uğruna ailesini terk ettiği adamdan görememiş...
Kucağında kızı elini sımsıkı tuttuğu oğluyla bir trene binip kendisini terk eden kocasını bulmak için İstanbul'a giderken son bir umut kırıntısı varmış içinde... Ve o umut kırıntısını da kendisine türlü bahanelerle resmi nikah kıymayıp, onu bir köyde iki çocukla yapayalnız bırakan, sevdiği adamın resmi nikah kıydığı kadının gözleri önünde yüzüne çarptığı bir tomar parayla kaybetmiş...
Gözleri dolu dolu ve dişleri öfkeden iç içe geçmiş bir şekilde anlatır ağabeyim bu acı dolu sahneyi... Gözlerinden yaş akmaz ama bilirim... İçine içine akıtır o her damlayı...
O gün annem titreyen kollarıyla kucağındaki beni on iki yaşındaki ağabeyimin kollarına bırakıp gözlerindeki yaşlara rağmen dimdik durarak yere saçılmış paraları toplayıp baba sıfatını hak etmeyen o adamın suratına fırlatmış.
Öfkeden kaskatı kesilen o adamı umursamadan beni tekrar kucağına alıp ağabeyimin elini sımsıkı tutarak oradan ayrılmış...
"Hiç konuşmadı..." dedi ağabeyim...
"Sadece bize sımsıkı tutunmuştu... Gözleri dolu ve donuktu...Tren garına geldik... Gözlerimde parlayan yaşlarla simit satan yaşlı bir adama baktım... Açtım ama annem daha fazla üzülmesin diye hiçbir şey söylemedim..."
Nefes almakta zorlanır hep bu kısımda...
Gözlerini gök yüzüne diker ve zorlukla yutkunur...
"Trene bindik... Seni kucağıma verdi ve başını cama yasladı... Ağlaya ağlaya uykuya dalmıştın... Uyanmandan korktuğum için hiç kıpırdamıyordum... Ara ara gözlerim annemi buluyordu... Gözleri kapalıydı... Uyursa dinlenir diye sevinmiştim biraz... Aradan belki bir kırk dakika geçmişti... Sen uyandın ve ağlamaya başladın... Seni kucağımda sallayıp anneme baktım... Uyanmamıştı... Normalde biraz ağlasan hemen kalkardı... Ama uyanmadı... Ona defalarca seslendim... Duymadı...Duyamazdı..."
Gözlerimden süzülen bir damla yaşı silip soğuk toprağa elimi koydum.
Annemin saçlarını okşar gibi okşadım toprağı.
Ağabeyimin çaresiz seslenişlerine gelen insanlar, ihanet acısına dayanamayıp bir trende iki çocuğunun yanı başında dünyayı terk eden kadının cansız bedenini alıp bir garda banka bırakmışlar. Kucağında benimle annemin soğuk elini bırakmadan ağlayan ağabeyim çarssizce istasyon şefine durumu anlatmaya çalışırken insanların acıyan bakışlarıyla anlamış artık yapayalnız olduğumuzu...
Annemin ailesi onu kaçtığı için silmişlerdi. O adamın ailesiyse bizi zaten hiç istememişlerdi.
İki öksüz devletin koruması altında yetimhaneye verilmiştik...
Aradan yıllar geçmişti...
Tam 18 yıl...
Ama sanki bizim için zaman annemizi kaybettiğimiz o acı dolu anda donup kalmıştı...
Hayatın tadı hep buruktu... Gülüşlerimiz yarım...
Bir şekilde büyümüştük hayatın acı tatlı sütünü eme eme...
Acısı damağımızda hiç gitmeyecek bir his bırakmıştı...
Ağabeyim bir tamirhane işletiyordu. Şu acı hayatta onu meşgul edip acısını hafifleten tek şey
