Dedi ve gözlerini gözlerimle buluşturdu.
Birkaç saniye baktıktan sonra * Nedenini bilmediğim her ne varsa tam 4 yılımı aldı. Duygularımı, kalbimi, aşkımı ve daha ne kadar güzel şey varsa hayatımdan söküp aldı.
Mutsuzsun, acı dolusun, gözlerinde anlamsız bir öfke var.
Yalnızca tek bir soru bunca yılın ardından… Neden? ’’
SENİ GÖRMEK İSTEMİYORUM
Hikâyeler ne kadar güzel başlar ne kadar güzel devam eder, bir yerde bir acı olur ama sonra yine herkes mutlu olurdu. Böyle hayatlar var mı? Bu karakterler gerçek olabilir mi? Diye defalarca sorgulardın. Birçok hikâye karakterine âşık olmuşluğum vardı. Ya da birçok karaktere hayran kaldığım. Tıpkı şu anda olduğu gibi… Elimdeki aşk romanının da son sayfasını Yüzümdeki kocaman sırıtma ile kapatmıştım. Mükemmel bir aşk, mükemmel karakterler, mükemmel hisler. Oturduğum kafenin cadde manzarasına diktim gözlerimi ve tam dört yıldır yaşadığım bu şehre ne kadar alıştığımı düşündüm. Sabah koşturmasına, gün boyu hissedilen strese ve gece gelen yalnızlığa nasılda alışmıştım. Bir de ne kadar çok şeyin değiştiğini düşündüğümde derin bir nefes aldım. Bu son dört yılda ne kadar değiştim, neleri değiştirdim, neleri unuttum, kimleri hayatımdan çıkardım. Pes etmedim her gecen gün daha da artarak ilerleyen bir aşkı unutmak için savaşmaktan. Başarılı oldum mu bilmiyorum ama artık alıştığıma eminim. İçimdeki bu aşkı unutmak için savaşmanın birçok yolunu bulmuştum aslında, bunlardan biride işimdi. Buraya geldiğimde hala öğrenciydim. Staj yaptığım moda evinin sahibesi Madam Julia vefat etmiş ve kızı moda işinden anlamadığını söyleyerek bu güzel moda evini bana devretmişti. Finans konusunda babam bana destek olunca burayı devralmak zor olmamıştı. Zaten oturmuş bir müşteri listesi vardı. Yenilikleri sevmeyen daha çok orta yaşa hitap eden bir sitili vardı. Madam Julia bunu değiştirmemekte ısrarcı olduğundan o zamanlar bir şey yapamamıştım. Özellikle gelinlik dikmezdi. Bunun nedeni de evlendiği güne lanet okuduğu kızı Hanna’nın babasıydı. Onun için kimseye o beyaz elbiseyi dikmek istemiyordu. Kendi tabiriyle
“Hiç kadının hayatını mahvettiği güne katkıda bulunmak istemiyordu. Onun için sadece gece elbiseleri dikiyorduk. Tam iki yıl olmuştu buraya devralalı. Tüm sitili değiştirmiş ve işe gelinlik dikimine ağırlık vererek başlamıştım. Hala tam bir reklam yapacak kişiyi bulamamış olsam da yine de yetiştirmek için fazlaca zamanımı alan birçok siparişim oluyordu. Bu düşünceler içerisinde kahvemi yudumlarken cebimde buraya oturduğumdan beri titreyen ve ısrarla çalan telefonumu elime aldım. Derin bir nefes eşliğinde küçük bir tebessüm ile gülümsedim. Arayan İpek’ti. Günlerdir mail atıyordu ve artık mutluluğa adım atmaya karar verdiğini, düğün için Türkiye’ye dönmem gerektiğini yazıyordu. Mesajlarına, maillerine cevap alamayınca kesintisiz aramaya başlamıştı. Bu durumun kaçışı yoktu. Gelemeyeceğimin nedenini anlatamasam da bir şekilde orada olmayacağımı bilmeliydi. Onun için cesaretimi toparladım ve telefonu
“Merhaba” diyerek açtım. İpek bir süre sesiz kaldı ve ardından şaşkın çıkan sesi eşliğinde
“Merhaba mı Rüya?” diye sordu. Sorusunda haklıydı. Onunla çok uzun süredir görüşmüyordum ve daha
