Öyle demişti değil mi yazar?
Öyle değildi. En azından bizim hikayemiz öyle değildi.
Bizim hikayemizde şehire gelen yabancı yok ya da yolculuğa çıkan biri de yok.
İkimiz de aynı şehirdeydik. Ara ara birbirimizin isimlerini başkalarından duyuyorduk. Farkında olmadan ise aynı yerde oluyorduk ama gözlerimiz birbirine değmiyor, birbirimizle konuşmuyorduk. Kader ağlarını işte o zaman örmeye başlamıştı.
Bizim hikayemiz mektuplarla başladı. Benim Demirhan'a yazdığım ve onu hayatta tutacak mektuplarla.
Kim bilir, böyle başlayan bu hikayede ikimiz de mutlu olurduk.
Belki mutlu bir hikayemiz olur...
Ya da olmazdı...
1.Bölüm "Kader Ağı"
Oy vermeyi ve bol bol yorum yapmayı unutmayalım🦋
Instagram: Kitap_gezegenii1
Tiktok: Kitap_gezegenii1
Keyifli okumalar✨️
1.Bölüm "Kader Ağı"
YAZARDAN
Yıl 2020 aylardan Sonbaharın ilk ayı olan Eylül. Tepede kavurucu güneş, teni yakan hafif bir esinti.
Demirhan arabası durunca arka kapıyı açtı. Önce elinden düşürmediği o bastonunu dışarı çıkardı. Daha sonra ondan destek alarak araçtan çıktı ama kaderin ilk karşılaşması o gün olacağı için ilk aksilik gerçekleşti. Küçük bir taşın üstüne koyup destek aldığı bastonu kaymış kaldırımın kenarına çarpmıştı. Bastonda oluşan küçük bir çatlak Demirhan'ın ağzından bir küfür savurmasına sebep oldu.
"Bir şey mi oldu?" Canı gibi sevdiği adamı Kılıç hemen yanına gitmiş sormuştu.
"Baston çatladı." dedi Demirhan siyah kaşlarını çatarken.
Şu anda 23 yaşındaydı. Küçükken geçirdiği bir kaza sonucu çocukluğundan beri bastona mahkum edilmişti ama o bunu bir kusur olarak görmek yerine bunu avantaja çevirmiş bastonları onun için bir silah haline getirmişti.
Çocukken bu sakatlığı onu akran zorbalığına maruz bıraksa da şimdi en korkulan isimler listesine adını yazdırmıştı. Bunu tek başına yapması zordu. Babasının en yakın arkadaşı sayesinde buralara gelebilmişti. Ama on dokuz yaşında onu da kaybetmişti.
Kılıç elini ensesine atarken etrafına bakındı. "Yedeği de yok abi. Hemen bir tane alıp geleyim mi?"
Demirhan aracın kapısını kapatarak çatlayan bastonunu arabaya yasladı. "Gerek yok. Bastonsuz da yürüyebilirim."
"Nasıl istersen abi."
İkisi de arabadan uzaklaşırken o sırada elleri poşetle dolu genç kız gelmiş yorgun bir şekilde Demirhan'ın arabasının yanına, kaldırıma oturmuştu. Elinin tersiyle alnına yapışan saçları geriye atarken soluklanmaya başladı.
Bir hafta önce üniversite sonuçları açıklanmış istediği bölümü kazanmanın şerefine bugün delicesine alışveriş yapmıştı.
Ailesi tarafından sevilen azınlıklı insanlardan bir tanesiydi kendisi. Gerçek anlamda sevilen insanlar çok azdı ve o azınlıkta genç kız da vardı.
Babası ve abisi bir mafya olsa da onu hep o kötülüklerden uzak tutmuşlar çocukluğundan beri istediği her şeyi yapmışlardı. Sayısız kurslara gitmişti. Bir tarafta ailesinin kötü işleri diğer tarafta ise onun yaşadığı tozpembe hayat.
Ama nereden bilebilirdi ki yıllar sonra bu tozpembe hayatı bir anda alt üst olup o yeraltından uzak tutan ailesi için bu yeraltının bir parçası olacağını?
Şu anda her şey yolundaydı. Kader yavaş yavaş örüyordu ağını.
Genç kız aldığı boya kalemlerini açıp inceledi. Yedi yaşından beri resim kurslarına gidiyordu ve resim çizmek artık onun bir yaşam biçimi haline gelmişti. Doğru düzgün hiç arkadaşı yoktu. Hatta hiç arkadaşı yoktu. Tek arkadaşı boyaları ve yakın korumasıydı. Bu yüzden resim çizerek yalnızlığını derinlere gömebiliyordu. Çizdiği her şey onun birer arkadaşıydı artık.
Ilık ılık rüzgar esmeye başlarken birkaç dakika önce Demirhan'ın
