Baha’nın cebinde, bir kulağının dikişi gevşemiş küçük bir koala vardı. Ebrar’ın günlüğünde ise gecenin bir yarısı tırmandığı bir pencere, sızlayan bir alın ve dinleyemediği bir şarkı. Ayrı geçirdikleri yıllarda ikisi de ötekinin çoktan unuttuğunu sanmıştı.
Şimdi aynı sokağın akşamlarına yeniden karışıyorlar. Bazen bir çay daha söylüyor, bazen eve giden yolu uzatıyorlar. Ebrar, Baha’nın yanında kalmak istemenin ne kadar kolay, ona bir yarından söz etmenin ne kadar zor olduğunu yavaş yavaş fark ediyor.
Yıllar önce bir şarkıyı beklemişti. Şimdi biri onunla, şarkı bittikten sonra da kalmak istiyordu.
Bölüm 1
“Akşam olmuştu. Bugün de sözünü tutmamıştı.
Ne zamandır uyumaya çalışıyordum, bilmiyorum. Bir sağa bir sola çevirdiğim yastığın iki tarafı da ısınınca yorganı tekmeleyip kalktım. Bizim evde kapılar gıcırdamazdı. Yine de odamın kapısını azıcık açıp bir süre dinledim.
Ev o kadar sessizdi ki annemle babam çoktan uyumuş olmalıydı.
Sırıtarak dış kapıya gittim. Kolu yavaşça indirdim ama iki kere denesem de kapıyı açamadım. Üst kilidi de çevirmişlerdi.
Parmak uçlarımda yükselip bütün boyumla uzandım ama anahtara yine de yetişemedim.
Mutfaktan tabureyi getirip ayakları yere vurmasın diye kapının önüne yavaşça indirdim. Üstüne çıkınca anahtarı çevirmek kolaydı. Sonra tabureyi yerine götürdüm. Annem sabah yerinde görürse, gece onu kimin kullandığını nereden bilecekti? Dışarı çıkarken kapıyı usulca çektim.
Apartmandan çıkıp yolun karşısına kadar koştum, sokağı öyle boş görünce de bir an eve dönmeyi düşündüm ama onun gece lambası hâlâ yanıyordu. Perdenin arkasında bir gölge kıpırdayınca demir korkuluğa tutundum.
Düşmemek için kollarımı demirlere doladım. Başımı iki parmaklığın arasından uzatıp alnımla cama hafifçe vurdum. Beni duymayacak diye bir daha vurdum, bu sefer alnımı sızlatacak kadar sert.
Sonunda pencereye yaklaşıp perdeyi aceleyle çektiğinde bir an öylece kaldı, sonra kaşlarını çatıp pencereyi açtı.
‘Ebrar! Ne yapıyorsun burada?’ diye fısıltıyla bağırdı.
Omuz silktim. ‘Sözünü tutmadın.’
‘Allah aşkına Ebrar, gecenin bu saatinde odamın penceresine neden bir koala gibi yapıştığını öğrenebilir miyim?’
‘Sözünü tutmadın!’
‘Ne sözünden bahsediyorsun sen?’
Bu sefer sesi beni korkuttu. Demirlere doladığım kollarımı biraz gevşetip geri çekildim.
‘Sen demiştin ki…’
‘Ne dediysem dedim! Bu saatte niye evden çıkıyorsun kızım sen? Ya başına bir şey gelseydi? Hiç mi korkun yok?’
Hem sözünü tutmamıştı hem de bana kızıyordu. Cevap vermeden korkuluktan inmeye başlayınca kolumdan tuttu.
‘Bırak beni!’
Kolumu çekip yere atladığımda sendeledim ama düşmedim. O hâlâ pencereden bana bakıyordu.
‘Birincisi, ben senin kızın falan değilim! İkincisi, sen git yeni okulundaki kızlara gitar çal! Gitar çalmayı öğrenince ilk bana çalacaktın. Söz vermiştin! Günlerdir bekliyorum ama çalmadın. Sen çok kötü bir çocuksun!’
Arkamdan seslendi. O kadar hızlı koştum ki apartmanın merdivenlerinde bir basamağı atladım. Evimizin kapısına gelince elimi cebime soktum. Sonra öteki cebime.
İki cebim de boştu.
Ben şimdi eve kimseye haber vermeden nasıl girecektim?
Dokuz yaşındaysanız ve gece gizlice dışarı çıkarken anahtar almayı akıl edemiyorsanız, yiyeceğiniz azara kendinizi hazırlamalısınız.
Bir de dokuz yaşında âşıksanız… Hayat gerçekten çok zor.”
Ebrar sayfanın köşesini düzeltip günlüğü kapattı. Dokuz yaşındayken
