GİRİŞ
11.01.2021
Geçmiş
İstanbul gecesi yağmurun altında her zamankinden daha karanlık görünüyordu. Sokak lambalarının sarı ışıkları ıslak asfalta vuruyor, arabaların farları yağmur damlalarının arasından bulanık çizgiler hâlinde geçiyordu. Şehir hâlâ kalabalıktı. Korna sesleri, uzaktan gelen sirenler ve yağmurun arabanın tavanına vuran ritmik sesi birbirine karışıyordu.
İzel Alaz, direksiyonun başında sessizce oturuyordu. Bir eli direksiyondayken diğer eli vitesin üzerinde duruyordu. Yorgundu. Günün ağırlığı omuzlarına çökmüş, gözlerinin altında hafif morluklar bırakmıştı. Eve gitmekten başka istediği hiçbir şey yoktu. Telefonu birkaç kez yan koltukta titreşti fakat dönüp bakmadı. O an konuşacak, bir şey anlatacak ya da birinin sesini duyacak hâli yoktu.
Önündeki kırmızı ışıkta durdu. Camın kenarından süzülen yağmur damlasını gözleriyle takip etti. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey düşünmeden öylece baktı. Ardından ışık yeşile döndü.
Araba yeniden hareket etti.
İzel’in hayatının son birkaç saniyesi de böyle sıradan başladı.
Karşıdan gelen farları ilk gördüğünde bunun yalnızca gözünü alan bir ışık olduğunu düşündü. Sonra farlar hızla yaklaştı. Bir korna sesi gecenin sessizliğini böldü. İzel’in eli refleksle direksiyonu çevirdi.
Frene bastı.Lastikler ıslak asfaltta kaydı ve direksiyon kontrolünden çıktı.
Ve her şey birkaç saniye içinde oldu.
Metal, metalin üzerine büyük bir gürültüyle çarptı. Camlar paramparça oldu. İzel’in bedeni emniyet kemerine savruldu. Başının sert bir yere çarptığını hissetti. Kulaklarında ise uğultu oluştu. Nefes almak istedi ama göğsü sanki ağır bir şeyin altında kalmış gibiydi.
Gözlerini açmaya çalıştı.Yarım bir şekilde açtığında ise görüntü bulanıklıktan ibaretti.
Arabanın içindeki ışıklar titriyordu. Burnuna benzin ve yanık kokusu doluyor,alnından sıcak bir sıvının süzüldüğünü hissediyordu. Elini kaldırmak istedi fakat parmakları bile hareket etmiyordu.
Dışarıdan insanların bağırışları geliyordu.
Birileri cama vururken,diğerleri de yardım çağırıyordu.
İzel bütün gücüyle gözlerini açık tutmaya çalıştı.Ama başaramadı.
Göz kapakları ağırlaştı.
Son gördüğü şey, yağmur damlalarının kırılmış camın üzerinden süzülmesiydi.
Sonrası ise karanlık.
&
Ambulansın siren sesi gecenin içinde yankılanırken İzel çoktan bilincini kaybetmişti. Sağlık görevlileri onu sedyeyle acil servise taşıdığında yüzü bembeyazdı. Üzerindeki kıyafetler kazanın izlerini taşıyor, saçlarının arasına karışan kan alnından yanağına doğru süzülüyordu.
— Trafik kazası, genç kadın hasta. Yaklaşık on dokuz yaşında.
— Bilinci kapalı.
— Solunumu?
Sağlık görevlisi birkaç saniye kontrol ettikten sonra başını kaldırdı.
— Yok.
Sedye hızla müdahale odasına sokuldu.
Doktor İzel’in boynuna parmaklarını yerleştirdi. Birkaç saniye bekledi. Sonra tekrar kontrol etti.
Yüzündeki ifade sertleşti.
— Nabız yok.
Odanın içerisindeki hareketlilik bir anda arttı.
— Monitörü bağlayın.
Elektrotlar göğsüne yerleştirildi. Cihaz açıldı.
Ekranda dümdüz bir çizgi vardı.
— CPR başlayın.
Doktor ellerini göğsünün ortasına yerleştirerek ritmik şekilde bastırmaya başladı.
Bir.
İki.
Üç.
Dört.
İzel’in bedeni her basınçta hafifçe hareket ediyordu.
— Adrenalin hazır.
— Hazır.
— Uygula.
İlaç verildi.
— Ritmi kontrol edin.
Doktor monitöre baktı.
Hiçbir değişiklik
