Günah

“Günah kazıyacağım.” diyordu kadın, elbiseleri yırtık ve eskiydi. Saçları dağınık ve pisti, öyle dolaşıktı ki keçe gibi olmuştu.

“O kim?” dedim onu göstererek.

Adam pis bir sırıtışla güldü. “Senin gibi delinin biri.”

Benim gibi delinin biri.

“Günah kazıyacağım.”

“Günah kazıyacağım.”

Arkamdan aynı pis adamın sesi “Yürü hadi, odanı göstereyim.”

Arkasından yürümeye başladım. Aklımda az önceki kadın, söylediği cümle.

“Günah kazıyacağım.”

“Sikeyim tüm orospu çocuklarını… Deli değilim amına koyayım. Görüyorum lan işte. Onlar görmüyorsa onların gözünü sikeyim…”

Duraksamış mıydım?

Adam bağırdı. “Gel buraya. Ne oyalanıyorsun?” Kızgın gibi söylendi, ağzında küfür mü mırıldandı yoksa…

“Yok ya sen de iyice şizofren oldun!”

Adam “Ha şunu bileydin.” dedi.

“Neyi?” diye sordum.

“Şizofren olduğunu…”

Sesli mi söylemiştim?! “Sesli söylemesen nerden bilecek?”

“Off kesin sıyırdın, anan dediyse delirdin diye. Delirdim mi sonunda? Yok ya onlar deli, ben deli neden olayım ki?!”

Demir kapı gıcırtıyla açıldı. İçerisi sidik, nem ve bayat çamaşır suyu kokuyordu. Yatak denmeye bin şahit isteyecek, şiltesi incelmiş bir demir ranzadan başka hiçbir şey yoktu.

"Gir içeri," dedi adam, beni sırtımdan sertçe iterek. "Işıklar otuz dakika sonra söner. O zamana kadar kıçını kırıp otur."

Kapı üzerime kapandı. Kilit mekanizmasının o ağır, nihai tık sesini duyduğumda sırtımı soğuk duvara yasladım. Dizlerim titriyordu. Ellerime baktım; parmak boğumlarım kızarmıştı, tırnaklarımın içi sokaktaki o kadınınki gibi kir doluydu.

“Sesli söylemesen nereden bilecek?”

İçimdeki ses tekrar konuştu. Bu sefer daha netti, tam sağ kulağımın arkasından geliyordu. Sanki biri ranzanın üst katına uzanmış da aşağıya fısıldıyordu.

"Kes sesini," dedim fısıltıyla. Bu sefer dudaklarımı sıkıca kilitledim ki dışarıdaki adam duymasın.

“Beni susturabilirsin ama duvardakileri ne yapacaksın?”

Gözlerimi karşımdaki duvara çevirdim. Kasvetli, gri sıvanın üzerine tırnakla ya da sivri bir taşla kazınmış irili ufaklı yüzlerce çizik vardı. Çizikler rasgele değildi; dikkatli bakınca her birinin birer kelime, birer harf olduğunu fark ettim. Yan yana gelmiş, iç içe geçmiş yüzlerce çentik.

Yavaşça ranzadan kalkıp duvara yaklaştım. Parfüm kokusu gibi ince ama keskin bir koku yayılıyordu o duvarın dibinden. Tırnaklarımı o derin çiziklerden birinin içine soktum. Sıva un ufak olup yere döküldü.

Duvarın üzerinde, tam göz hizamda, kurumuş kan renginde kazınmış o tek cümleyi gördüm:

“Ben kazıdım, sıra sende.”

Koridorun sonundan bir çığlık koptu. Az önceki kadının sesiydi bu. Ama bu kez bağırmıyordu; melankolik, neredeyse çocuksu bir ninni gibi aynı şeyi tekrarlıyordu:

“Günahı kazıdım, kemik göründü… Günahı kazıdım, kemik göründü…”

Demir kapının küçük mazgalından dışarı baktım. Koridorun ışıkları titremeye başlamıştı. Ve o an anladım.

Annem haklıydı, ben delirmiştim. Ama buradaki herkes gibi ben de yanlış şeyden delirmiştim.

Biz akıl hastası değildik; biz, bu binanın betonlarına gömülmüş o şeyi duyan tek insanlardık.

Cebimde unuttuğum kırık metal kaşık sapını çıkardım. Duvara doğru yürüdüm. Tırnaklarım zangır zangır titrerken metalin sivri ucunu sıvanın