Umay Karahan…
Karahan aşiretinin güçlü, inatçı ve susmayan kızı.
Bir gün eline geçen eski bir kâğıtla her şey değişir.
Üzerinde tek bir kelime vardır: ihanet.
Babası susar.
Herkes susar.
Ama Umay susmaz.
Gerçeğin peşine düştüğü gün… kaçırılır.
Ve o an, Midyat’ta dengeler bozulur.
Karahanlar ayağa kalkar.
Seyranoğulları suçlanır.
Silahlar hazırlanır.
Kan yeniden akmaya hazırdır.
Ama kimse bilmez…
Bu kaçırılma bir tesadüf değil.
Bu sadece bir başlangıç.
Baran Seyranoğlu…
Düşman aşiretin oğlu.
Soğuk, tehlikeli ve kontrolünü asla kaybetmeyen biri.
Ama Umay kaçırıldığında… ilk defa içindeki öfke korkuya dönüşür.
Onu bulmak zorundadır.
Ama bulduğu şey… sadece Umay olmayacaktır.
Çünkü bu hikâyede…
Gerçekler saklanır.
Aşklar inkâr edilir.
Ve en büyük sır… kanla yazılmıştır.
🔥
İhanetin gölgesinde bir aşk…
Düşmanlıkla başlayan bir bağ…
Ve ortaya çıktığında herkesi yıkacak bir gerçek.
Bazı aşklar… kanla yazılır.
Bölüm 1: Taş Sokaklarda İlk Karşılaşma
Midyat’ın dar taş sokakları akşamüstü sıcağıyla kavruluyordu. Güneş batmak üzereydi, ama taşlar hâlâ sıcaklığını koruyordu. Umay, dedesi Hacı Mehmet Karahan’ın eski konağından çıkmıştı. Üzerinde gri, kısa, kapüşonlu bir elbise vardı; göğüs kısmında beyaz dantel detayları görünüyordu, belini saran kısım vücudunu ortaya çıkarıyor, eteği ise diz üstünde bitiyordu. Saçlarını yüksek bir topuz yapmıştı, yeşil gözleri ve çilleri akşam ışığında daha belirgindi. Boynunda küçük kırmızı kalp şeklinde bir kolye sallanıyordu.
Telefonuna bakarak yürüyordu ki arkasından gelen ayak seslerini duydu. Ağır, kendinden emin adımlar. Kokusunu bile ezbere biliyordu artık.
“Burada ne işin var?” diye sordu sert bir ses.
Umay yavaşça döndü. Karşısında Baran Seyranoğlu duruyordu. Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamış, elleri pantolon ceplerinde, krem rengi pantolonu ve siyah rugan ayakkabılarıyla tam bir aşiret varisi gibi görünüyordu. Saçları hafif dağınık, bakışları soğuktu.
Umay omzunu silkti. “Sana hesap verecek değilim Baran. Sokaklar sizin mi ki?”
Baran bir adım daha yaklaştı. Gözleri Umay’ın elbisesine, özellikle kısa eteğine takıldı. Kaşları hemen çatıldı.
“O kısa etek ne ya? Dantal gibi olmuşsun. Burası Midyat, İstanbul değil. Herkes sana bakıyor.”
Umay bir kahkaha attı, gözlerini kıstı. “Sanane ya? Ha sanane? Benim bacağım, benim eteğim. Senin ne işin var benim kıyafetime karışmakta?”
Baran’in çenesi gerildi. Sesini biraz daha alçalttı ama tonu hâlâ çok sertti.
“Çok kısa. Aşiret içinde laf olur. Sen Karahanların kızı olduğunu unutuyorsun galiba. Babam Ferit amcanla benim dedem Seyit Ahmet arasında daha yeni sular duruldu. Sen böyle gezerken bir bahane olur, yine kan akar.”
Umay ellerini beline koydu, doğrudan Baran’ın gözlerine baktı. Yeşil gözleri parlıyordu.
“Bahane arıyorsanız siz zaten yıllardır. Benim eteğim mi sebep olacak bu düşmanlığa? Gülme beni. Sen kendi işine bak. Soğuk herif.”
Baran sigara paketini çıkardı, bir tane yaktı, derin bir nefes çekti. Dumanı yana doğru üfledi.
“Soğuk herif mi? Senin gibi İstanbul’da şımartılmış, çilli suratlı kızlar buraya gelip ortalığı karıştırmasın. Git konağa, annen Zehra’nın yanına otur. Çayını iç, pastırmanı ye. Sokaklarda böyle dolaşma.”
Umay sinirle güldü. “Zehra annem değil, teyzem. Ve ben kimsenin yanına oturup pastırma yiyecek değilim. İstersen sen git baban Ferit’in yanına. ‘Oğlum bugün kızı korkuttun mu?’ diye rapor ver.”
Baran bir an duraksadı. Gözlerinde kısa bir an öfke ve başka bir şey karıştı, ama hemen kapattı o bakışı.
“Umay Karahan… Adın artık herkesin dilinde. Dikkat et kendine. Bu sokaklar affetmez.”
Umay arkasını döndü, yürümeye başladı. Omzunun üzerinden seslendi:
“Sen de dikkat et Baran Seyranoğlu. Ben de affetmem.”
Baran olduğu yerde kaldı, Umay’ın uzaklaşan sırtına ve kısa elbisesine baktı. Dişlerini sıktı.
“Bu kız başımıza büyük iş açacak…” diye mırıldandı kendi kendine.
Tam o sırada köşeden hızlı adımlarla Murat çıktı. Umay’ın kuzeniydi. Beyaz
