Bazı aşklar ise bütün ömürlere meydan okur.
PROLOG
PROLOG
20 YIL ÖNCE
Rüzgâr o gece alışılmışın dışında sert esiyordu. Deniz kıyısındaki kayalıklara çarpan dalgalar kasabanın sessizliğini bozuyor, gökyüzünü kaplayan kara bulutlar yaklaşan fırtınanın habercisi gibi kıyının üzerinde dolaşıyordu.
Kasabanın dışında, denize bakan eski taş yalıda ışıklar yanıyordu. Saat gece yarısını geçmişti. Ama içeride bulunan dört kişi henüz dağılmamıştı. Havada ağır bir gerginlik vardı. Masanın üzerindeki evraklar dağılmış, yarısı yere düşmüştü.
Bir adam öfkeyle ayağa kalktı.
"Bu iş burada bitecek." Sesi taş duvarlarda yankılandı. Karşısındaki adam da ayağa kalktı. "Beni tehdit mi ediyorsun sen?" Diye bağırıp masayı yumrukladı. Karşısındaki adam "Tehdit etmiyorum. Uyarıyorum." Sözlerinin arsından Şimşek çaktı. Bir anlığına odanın içi aydınlandı. Yüzlerdeki öfke görünür oldu. Sonra karanlık yeniden çöktü. Kadınlardan biri ağlamaklı bir sesle araya girdi. "Yeter artık..."
Kimse onu dinlemedi. Kavgalar gürültüler. Yıllardır saklanan sırlar o gece bir bir ortaya dökülüyordu.
İhanetler...
Yalanlar...
Çalınan hayatlar...
Ve yıllardır gizlenen gerçekler...
Masanın üzerindeki dosyalardan biri yere düştü. Sayfalar etrafa saçıldı.
Bir adam hızla eğilip evrakları toplamaya çalıştı. Tam o sırada sert bir itiş oldu.
Bir çarpma sesi duyuldu.
Sonra... Korkunç bir sessizlik...
Kadının çığlığı taş duvarlarda yankılandı.
Kimse nefes almıyordu. Yerde yatan adam hareketsizdi. Başının yanında koyu bir leke yayılmaya başlamıştı. Şimşek yeniden çaktığında herkes aynı manzaraya bakıyordu.
Ölmüştü.
Kimse konuşamadı.
Sadece dışarıdaki rüzgârın sesi duyuluyordu. Dakikalar sonra başka bir ses yükseldi. "Kimse bunu öğrenemez."
Sessizlik. "Anlıyor musunuz? Kimse."
Bir başka ses titreyerek karşılık verdi. "Peki ya ceset?" Diye sordu korkuyla bir kadın sesiydi. Az önce bağıran kişi aynı ses tonu yine yalının duvarlarına çarptı.
"Onu ben hallederim."
Ölen kişinin başından Kadın geri geri çekildi. Gözlerinden yaşlar akıyordu.
"Bu yanlış..." sesi ağlamaktan tam anlaşılmıyordu dedikleri. Bunu dedi Ama artık çok geçti. Çünkü bazı hatalar telafi edilmezdi. Bazı geceler unutulmazdı.
Ve bazı cinayetler yalnızca bir insanı öldürmezdi. Birlikte büyüyen dostlukları...
Aileleri...
Hayatları da öldürürdü. Dışarıda fırtına sonunda başladı. Yalıyı çevreleyen çam ağaçları rüzgârla savrulurken içerideki insanlar kaderlerini mühürleyen kararı verdiler. Gerçek gömülecekti. Suçlu saklanacaktı. Ve bu gece...
Yirmi yıl boyunca iki aileyi birbirine düşman edecek olayların başlangıcı olacaktı.
