Sabahın sessizliğinde kuşların ötüşünü dinlerken, karşı odadaki Binbaşı’nın bakışlarıyla huzuru bir an bile bulamaz. Her bakış, her hareket bir sınavdır; çünkü çevresinde oyun kuran, kıskanç ve hırslı insanlar vardır.
Gizli operasyon timleri, eski düşmanlıklar ve kişisel entrikalar… Hepsi bir araya gelir. Artık susturulamaz; zekâsı, öfkesi ve kararlılığıyla karşısına çıkan herkese meydan okur.
BU HİKAYE TAMAMEN BANA AİT OLMASINDAN ÇALINMASI İHTİMALİNDE GEREĞİ YAPILICAKTIR.
ASKERİ- DOKTOR KURGUSU
DÜŞMANDAN AŞKA
ÜSTÜN ZEKALI BİR DOKTOR, SERT ACIMASIZ BİR BİNBAŞI.
Kitap: Kan, askeriye, savaş argo, kufur öğeleri mevcuttur etkilenecek olanların okuması önerilmez. (doktor sahneleri için +16 olabilir.)
Bu kurgu tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurumlarla alakası yoktur.
BÖLÜM 1
Dünyada hiçbir milletin kadını, ‘Ben Anadolu kadını kadar çalıştım, milletimi kurtuluşa ve zafere götürmekte Anadolu kadını kadar emek verdim’ diyemez.”
MUSTAFA KEMAL ATATÜRK.
(Bölüm şarkıları: Alay marşı/ Şebnem ferah- Birileri var/ Kanatlarım var ruhumda -Nil = Sıralı :D )
KUZEY IRAK SINIRI
Askerî kamp, dumanla kaplanmış gri bir tablo gibiydi. Havada barutun keskin kokusu dolaşıyor, her patlama yerin derinliklerine işlenmiş gibi göğsümü titretiyordu. Silah sesleri ardı ardına yükseliyor; kimisi yakından, kimisi uzaklardan yankılanıyordu. Her kurşun, metalin havayı yaran ıslığıyla birlikte insanın sinirlerini lime lime ediyordu. Göz alabildiğine toz, duman ve panik vardı.
Derme çatma sığınağın kalın beton duvarları çatlamış, içerideki yaralıların iniltileri uğursuz bir fon müziği gibi çınlıyordu. Kan ve antiseptik kokusu birbirine karışmış, nefes almak bile zorlaşmıştı. Bizim görevimiz belliydi: Ne olursa olsun burada kalacak, yaralılara müdahale edecektik. Ama saklanmamız emredildiği her seferinde içimden bir ses daha çok bağırıyordu: Ben saklanmak için burada değilim.
Etrafıma göz gezdirdiğimde ekibimin dimdik durduğunu görmek içimde küçücük de olsa bir huzur bıraktı. Özgür’ün gözleri sürekli hareket halindeydi; malzemeleri sayıyor, her şeye hazır olduğundan emin oluyordu. Miray’ın ince parmakları titremeden pansuman malzemelerini ayıklıyordu. Anıl, sessizce etrafı dezenfekte ederken bakışlarını bana çevirdi; emir bekliyordu. Hepsi savaşın ortasında bile bir hastanenin düzenini yaşatmaya çalışan kahramanlardı.
Ama kalbimde bir uğultu vardı; dışarıda can verenlerin sesini bastıramıyordum. Kapının aralığından baktığımda gördüğüm manzara yüreğimi delip geçti. Yirmi metre ileride, kan gölünün ortasında Alp vardı. Bacağına isabet eden kurşunla yere yığılmış, ama dişlerini sıkıp hâlâ ateş etmeye devam ediyordu. Yüzündeki acıya rağmen gözlerinde sönmeyen bir direniş vardı.
O an, karar vermek için tek saniyem yoktu.Yanımda duran Rüzgâr kolumu sertçe yakaladı. Sesindeki öfke ve korku birbirine karışmıştı: “Derin, sakın! Çıkamazsın, yoğun ateş var!”Rüzgar kalp cerrahıdır, yıllardır birlikte çalıştığımız arkadaşım ve meslektaşımdı.
Gözlerim karardı. Onun kaygısını anlayacak hâlde değildim. Kolumu sertçe kurtardım, sesim öfkeyle kısılıp çatladı: “Ben emir beklemem! Yakınımda ölmek üzere olan bir asker varsa, burada en yetkili kişi benim. Ya işini yap ya da yolumdan çekil.”
Rüzgâr’ın yüzü donup kaldı. Ardımda kısa bir sessizlik oldu ama hemen arkamdan gelen ayak sesleriyle içimde bir şeyler kıpırdadı. Özgür, acil müdahale çantasını kaptığı gibi yanıma yetişti; yüzünde deli cesaretle karışık bir gülümseme vardı. Miray eldivenlerini değiştirmiş, gözleri parlıyordu. Anıl, elindeki malzemeleri kucaklamış, tek kelime etmeden hazırlanmıştı. Ekibim bana güveniyordu. Biz, birlikte savaşa girmeye hazırdık. Özgür’le bakıştığımızda yüzünde kararlı ifadeyi gördüm. Kafamı bir kez sallayıp dışarı fırladım.
Siperleri geçerken havada kanla karışmış barut kokusu burun
