" Ç a r p ı ş a n Z a m a n l a r ,
S u s k u n B a k ı ş l a r "
I
Hava, her zamankinden daha kapalıydı.
Sonya Krallığı'nın üzerine çöken koyu bulutlar, gökyüzünün mavisini günlerdir esir almış gibiydi. Uzaklardaki dağların dorukları sislerin ardında kaybolmuş, sarayın çevresini kuşatan bahçelerdeki ağaçlar, dallarını acımasızca sarsan soğuk rüzgâra karşı eğilmişti. Gökyüzü, içine hapsettiği yağmuru boşaltmak için sabırsızlanıyor; rüzgâr, Kızıl Saray'ın yüksek kuleleri arasında dolaşırken taş duvarlara çarpıp uğursuz bir uğultuyla yankılanıyordu. Sarayın görkemli pencerelerinden içeri sızan solgun ışık, kızıl mermerlerle döşenmiş koridorları bile renksizleştirmişti. Her şey, yaklaşan bir fırtınanın habercisiymişçesine sessiz ve gergindi.
Fakat krallığın tek varisi olan Prens Taryen'in zihninde kopan fırtınanın dinmeye niyeti yoktu.
Genç prens, Kızıl Saray'ın yüksek taş balkonunda durmuş, önüne serilen uçsuz bucaksız manzarayı seyrediyordu. Balkonun işlemeli korkuluklarına yaslanmıştı; uzun parmakları soğuk taşın üzerinde hareketsiz dururken mavi gözleri, gökyüzünü kaplayan kara bulutlara sabitlenmişti. Bakışlarında, karşısındaki manzarayı gerçekten gördüğünü düşündürecek bir canlılık yoktu. Gözleri ufka çevrilmiş olsa da zihni çok daha uzaklarda, kimsenin ulaşamayacağı karanlık bir yerde dolaşıyordu.
Sonya'nın bütün zenginliği, kudreti ve ihtişamı ayaklarının altındaydı. Uzaklarda yükselen kuleler, surların ardında uzanan şehirler, kraliyet sancaklarının dalgalandığı meydanlar... Bir gün bütün bunların sahibi olacaktı. Doğduğu andan itibaren kendisine vaat edilen taht, bir gün onu bekleyen taç ve krallığın geleceğini belirleyecek kararlar, omuzlarına yüklenen sorumlulukların yalnızca bir kısmıydı. Bir prensin sahip olabileceği her şeye sahipti; buna rağmen içinde büyüyen huzursuzluk, hiçbir servetin susturamayacağı kadar derindi.
Rüzgâr, koyu renkli saçlarını alnına doğru savurdu.
Taryen, başını hafifçe kaldırarak gökyüzüne baktı. Bulutların arasında bir açıklık arar gibi gözlerini ufuk boyunca gezdirdi, fakat karşısında yalnızca birbirine karışan karanlık yığınları buldu. Dudakları ince bir çizgi hâlinde gerilmişti. Çenesindeki kaslar zaman zaman belirginleşiyor, parmakları taş korkuluğun üzerinde belli belirsiz hareket ediyordu.
Ne zamandır böyle durduğunu bilmiyordu.
Belki birkaç dakikadır, belki de zihnini kemiren düşüncelerin içinde kaybolduğundan beri çok daha uzun bir süre geçmişti. Zaman, insanın kendi düşüncelerine hapsolduğu anlarda tuhaf bir biçimde anlamını yitirirdi. Taryen de tam olarak böyle bir sessizliğin içindeydi. Dışarıdaki dünyanın sesleri kulağına ulaşsa bile zihninde yer bulamıyor, kendisini meşgul eden düşüncelerden sıyrılmak için gösterdiği her çaba onu yeniden aynı karanlığa sürüklüyordu.
Arkasındaki odanın kapısı usulca açıldı.
İçeri giren genç cariye, ilk bakışta prensin kendisini fark etmediğini anladı. Adımlarını yavaşlatarak ona yaklaştı. Üzerindeki gösterişli kırmızı tül elbise, omuzlarından birini açıkta bırakıyor, ince kumaş bedeninin kıvrımlarını takip ederek aşağıya doğru dökülüyordu. Elbisenin etekleri yürüdükçe taş zeminde hafifçe hışırdıyor, uzun kestane rengi saçları omuzlarının üzerinden sırtına