"Üsteğmen Hakan Aslanboğa."
Demek hep hayalini kurduğum tanışmamız bu cümleyi olacaktı. Olsun hiçbir senaryo yaşadığımdan daha güzel olamazdı. Elimi uzattığımda kafasında bir şeyleri ölçüp biçtiğini ve bir yandan beni süzdüğünü görüyordum. Muhtemelen mektuplarında geçen ve artık onun için bir sembol haline gelen 'M' harfini arıyor ancak ne adımda ne de soyadım da buna denk gelemiyordu. O kaşlarını çatmışken ben zihnini açık bir kitap gibi okuduğum bu kadına gülümsedim.
**
Hakan 15 yaşında abisinin bahçesini kazarken bulduğu kutu ve içindeki gizemli mektuplardan kimseye bahsetmedi. Kutunun içinden çıkan siyah beyaz vesikalık fotoğrafta gördüğü gülümseyen yüzü ise hiç aklından çıkarmadı. Kutudaki fotoğraf, ev sahibinin yıllar önce ansızın ortadan kaybolan kızına aitti. Herkes onun artık ölmüş olduğunu düşünüyordu ama Hakan tam tersini hissediyordu.
"Büyüyünce asker olup seni bulacağım iğde güzeli, kutudaki hazinem..."
Bölüm 1. OLASILIK ORMANI
HERKESE MERHABA BEBEKLER 🫂
NASILSINIZ? Umarım her şey yolundadır.
Hakan Aslanboğayı çok özledik, paylaştığım kesitten dolayı merak ediyorsunuz biliyorum. Kitabımızın adını ve kapağını hazırladım. Kapakta birçok detay var ve okudukça anlamlandıracağız. Daha önce sadece girişi yayımlıyorum devamı bölüm birikince gelecek demiştim ve sonunda o güne geldik. Arka planda hâlâ yazıyor olacağım.
KURŞUN GİBİ İZLER SİZLERLE
Hepinizi çok seviyorum bu yolda benimle birlikte olduğunuz için minnettarım 💖 Destek olursanız birlikte keşfete çıkarız ve çok mutlu olurum.
Sevgiyle kalın, öpüldünüz🥰
T.K.YILDIRIM
KURŞUN GİBİ İZLER
BÖLÜM 1. Olasılık Ormanı
Olasılıklarla dolu bir hayatta kendi olasılığımın bir gün gerçekleşme ihtimalini bekliyordum. Çocukluğumda bir fotoğrafını görüp kalbime gömdüğüm o kutudaki kadının gerçekten hayatıma girme olasılığını düşünmek kadar hiçbir şey yıpratmamıştı beni. Ne dağdaki görevlerim ne de annemin artık evlen baskıları…
Burnuma dolan kokuyla birlikte adımlarım Durmuş gözlerim bir anlığına kapanmıştı. Yıllar önce bulduğum Kara kutunun içinden çıkan kurumuş iğde çiçekleri yüzünden artık her yerde onları fark eder olmuştum. Mesela bir insan iğde çekirdekleri en sevdiğim bir numara, iki numara diye sınıflandırıp neden ayırırdı bilmiyorum. Ama o kutuda bulduğum her şeye değer verdiğim gibi iğdenin de hayatımdaki yeri farklıydı yıllardır. Güzel de kokuyordu işte Mevla’mın ağaçları.
Askerlere ceza olarak tüm askeriyeye fidanken diktirmiştim. Bu yüzden tüm sonbahar vakit buldukça herkes bıkana kadar iğde yiyor ve hasat ediyorduk. Köylerdeki çocuklara da kasa kasa dağıtıp sevindiriyorduk.
Askeri okuldan mezun olduktan sonra aşkla meşkle uğraşacak vaktim olmamış tek aşkımı vatan yapmıştım. Sayısız operasyona katılmış kiminde yaralı kiminde sağlam çıkmış kimin de ise silah arkadaşlarımızı şehitlik mertebesine uğurlamıştık. Gözlerim kapalıyken aklıma gelen yol arkadaşlarım için burnum sızladı ama arka planda adım sesleri duyunca bunu daha sonra anmayı tercih ettim. Komutanları olarak duygularımı en önce ben gizlemeliydim.
"Üsteğmenim?"
"Söyle Halil İbrahim."
"Verdiğiniz görevler tamamlanmıştır. Yüzbaşım sizi odasına çağırıyor." Sert bir şekilde başımı bir kez eğdim ve uzaklaştım. İğde kokusu yol boyunca geliyordu. Cebimdeki telefon titrediğinde annemin aradığını görünce gülümsedim.
"Anacığım, nasılsın?"
"Oğlum, Hakan'ım sağlığına duacıyız yavrum sen nasılsın asıl?"
"Şükür anam iyiyim. Babamlar, bizimkiler ne durumda var mı bir sıkıntı?"
"Bak hergeleye, ben senin askerin miyim de rapor vereceğim. İzninde çık gel gör herkesi. Yeğenlerin senin boyuna gelecek neredeyse."
"Hepsi burnumda tütüyor." Tekne kazıntısı Yusuf hariç tüm kardeşlerim evlenmiş bir bekar ben kalmıştım. Annem ara ara istikrarlı bir şekilde evlenmem için baskı kurardı.
"Oğlum, on gün sonra abin izne ayrılıyormuş Aksaray'a yanımıza gelecekler, sen de gel he aslanım. Tüm yavrularımı dünya gözüyle göreyim olur mu?"
"Çok özledim sizi ama söz veremem anacığım. Şimdi komutanın
