Bir gün nişanlısı ile amcasının kızının birlikte olduğunu öğrenir. Üstelik nişanlısı onu mafya içinde yükselmek için sadece bir basamak olarak kullanmak istiyordur.
O gün kararını verir. Nişanı bozar ve kuzeninin evlenmeyi düşündüğü düşman ailenin oğlunun karşısına çıkar!
Kuzeni yerine kendisi ile evlenmesini ister...
Bölüm 1
Eylem, salona girdi. Tüm aile akşam yemeği için salonda toplanmıştı. Kuzenlerine, amcası ve yengesine doğru kararlı adımlarla yaklaştı.
“Nerede kaldın sen? Yemeğe başlamak için seni mi bekleyeceğiz?” diye çıkışan yengesine cevap vermeye bile gerek duymadı. Sinir, öfke, hayal kırıklığı ve aldatılmış hisleriyle dolup taşıyordu. Bir şeyler yapma isteği, yandığı kadar yakma isteğine karşı gelmek için yumruklarını sıkmış, kendini kasmıştı.
“Bugün Okan’la buluşmaya gittim ve nişanı attım. Okan’ın ailesiyle görüşüp düğünün iptal olduğunu bildirirseniz sevinirim,” dedi.
Dişlerini sıktığı için sözcükleri tane tane çıkıyordu dudaklarından. Okan, onun lise yıllarından beri tanıdığı, Amerika’ya gönderilmesinden önce de sonra ona destek olan tek kişi olarak kısa sürede gönlünü kazanmayı başaran kişiydi. Sevildiğini sanmıştı ama yanılmıştı. Nişanlım dediği adamın aslında onunla evlenerek kendine Mafyada sağlam bir yer edinme derdinde olduğunu, aslında aşık olduğu kinin de kuzeni Burçin olduğunu daha geç olmadan fark etmişti bugün. Mafyaya giriş bileti olarak kullanıldığına hala inanamıyordu.
“Ne?” dedi yengesi. “Sen ne saçmalıyorsun? Kavga mı ettiniz?”
“Kavga etmedik. Evlenmekten vazgeçtim,” dedi Eylem.
Arkasını dönüp odasına doğru giderken yengesi Zeliha’nın amcası Sezgin’i yatıştırmak için konuşmaya başladığını duydu.
“Gençler evlilik öncesi her zaman tartışır. Saat geç oldu. Okan’ı eve gönderdim ama sabah geldiğinde ben onunla konuşup Eylem’in gönlünü almasını söylerim. Yarın çiçekle gelip özür dilerse sorun falan olmaz. Sen canını sıkma Sezgin.”
Yengesi telefonunu çıkarıp onu yok sayarak Okan’a ertesi gün çiçekle gelip özür dilemesi için mesaj atmıştı bile… Evdeki kimse onu yine ciddiye almıyordu. Eylem kimdi ki zaten! Evin sığıntısı! Olduğu yerde durup amcasını üzecek bir şey söylememek için sabrını sonuna kadar zorladı.
“İyi de tavrı bir garipti. Bir şey olmuş belli. Eylem durduk yere böyle şeyler söyleyecek bir kız değil,” dedi amcası. “Okan’ı çağır da bir ifadesini alayım.”
“Yangına körükle gitme Sezgin. Basit bir mesele aileler arasındaki büyük bir soruna dönüşmesin.”
Eylem yeniden salona girdi. Hala yorum yapmamış olan kuzenlerini boş verip yengesine odaklandı.
“Bu basit bir stres olayı falan değil. Ciddiyim. Bu iş bitti. Dönüşü de yok. Okan ile asla evlenmeyeceğim,” dedi. Gözlerini amcası Sezgin’de sabitlemişti. Amcası onun mantıksız olmadığını bilirdi. Ailenin tüm ticari ilişkilerini ona emanet edecek kadar güveniyordu. Kızı Burçin’e, oğlu Keremşah’a ya da her fırsatta işlere burnunu sokmaya çalışan çok bilmiş karısına değil, kendisine güveniyordu. Buna güvenerek konuşmaya cesaret etmişti zaten kendisi de… Eskiden olsa ağzını açıp tek kelime edemez, dayağı yer odasında oturup kalırdı. Küçüklüğünden beri aynı şeyi bağırıyorlardı yüzüne. O bir fahişeyle
