Adin salonunda bulunan koltukta otururken Savaş yerinde duramıyor, oradan oraya volta atıyor bir yandan da azarını çekiyordu.
"Söylediklerine dikkat et Savaş."
"Neyine dikkat edeceğim? Yalan mı söylüyorum? Sana bir daha o adamla görüşmeyeceksin dedim! Sen ne yaptın, daha-"
Adin hırsla sözünü kesti.
"Senin emir erin değilim! Sen istemiyorsun diye kimseyle görüşmeyi kesecek de değilim, kendine gel! Beni sakın her dediğini yapan adamlarınla karıştırma!"
"Sana emir erimsin demedim! Ulan gavat mıyım ben? Ne yapayım, adam sana ilan-ı aşk etsin ben de izleyeyim mi?"
"Biz o olayı çoktan unuttuk!"
Savaş kadını kolundan tutup sertçe kendine çekti.
"Sakın bir daha o adam ve kendin için biz deme! Yemin ederim öldürürüm o herifi!"
KAOSUN BAŞLADIĞI GÜN
Sonbaharın korkutucu yüzünü tüm çıplaklığıyla gösterdiği bir Kasım sabahı Adin elinde şemsiyesi, koşarak ofisinden içeriye girdi.
Arabasını bıraktığı yerle ofis arasındaki kısacık mesafede bile yağmur sırılsıklam edecek derecede şiddetli yağıyordu. Neyse ki genç kadın sabah evden çıkarken kahverengi şemsiyesini yanına almayı ihmal etmemişti.
Ofisin kapısını kapatır kapatmaz kapıya yaslanıp şemsiyesiyle uğraşan kadın yağmurdan kaçma telaşıyla ne dışarıdaki siyah arabaları ne de yanlarında duran adamları fark edebilmişti. Nitekim kafasını kaldırıp yüzü korkudan bembeyaz olmuş sekreteri Ela’yı görene kadar da fark etmedi.
Sekreter Ela, bu sabah da diğer sabahlar gibi erkenden ofisi açmış, avukat hanımın kahvesi için gerekli hazırlıkları yapmış, önündeki ajandasından bugün halletmesi gereken işlere bakıyordu ki ofisin kapısı siyah takımlı bir izbandut tarafından sertçe açıldı. Pek tekin tipler olmadıkları belli olan bu adamlar birer birer ofisin içini doldururken genç kız adeta korkudan bayılacaktı.
Adamlarından sonra içeriye giriş yapan Çetin Yalçın kızın bu haline acıyıp adamlarını azarlamaya başladı.
“Lan it oğlu itler bir insan gibi kapı çalmayı öğrenemediniz. Baskına mı geldik lan biz? Alt tarafı avukat hanımın bir kahvesini içeceğiz ne içeriye doluştunuz hepiniz? Çıkın lan dışarı!”
Çetin Yalçın adamlarını azarlayıp bir kısmını dışarıya kovalarken hala korkudan harekete geçemeyen genç kız donmuş bir halde olanları izliyordu.
Orta yaşlarına gelmiş, saçlarında uzun süredir akları ağırlayan adam Ela’ya en babacan ifadesiyle döndü.
“Sen benim bu itlere bakma kızım. İnsanlıktan nasiplerini alamadı daha onlar. Sen hele avukat hanıma onunla görüşmek istediğimi ilet.”
Şoktan dili tam dönmeyen kız kendini zorlayarak cevap verdi.
“A.. avu..kat avukat ha..nım henüz..gel.. gelmedi e..e..fen..dim.”
Çetin Yalçın masanın üzerindeki sürahiden bardağa biraz su doldurup Ela’ya uzattı.
Şu an biraz olsun sakinleşebilmek için bu suya oldukça ihtiyacı olan genç kız bardağa can simidi gibi sarıldı. Onun suyu içmesini bekleyen Çetin bardaktaki su boşalınca tekrar konuşmaya başladı.
“Avukat hanımın odası nerede orada bekleyeyim, sen de bana bir kahve yap kızım.”
Ela ikiletmeden elleri titreyerek istenen bol şekerli kahveyi yapmış, Çetin Yalçın’ın adamlarından Berk de kıza yardım etmişti. Her ne kadar Berk’in varlığı Ela’yı daha çok gerse de genç adam korkudan titreyen kızı bir yerde düşüp bayılır diye yalnız bırakamamıştı. Nitekim Ela titreyen elleriyle suyu bir türlü cezveye dökemeyince kahve yapma işi de Berk’e kalmıştı.
Berk, avukatın odasına kadar taşıdığı tepsiyi genç kızın eline tutuşturup kapıyı açtı. Genç kız ise içinden dualar ederek kahveyi zorla ikram edip doğruca kendini odanın dışına attı.
Şimdi ise avukat hanım tam karşısında dururken utanmasa koşup boynuna sarılıp ağlayacaktı. Gözleri dolu dolu bakarken Adin de ne olduğunu anlamaya çalışarak sekreterine yaklaştı.
Ela’ya bir şey sormasına gerek kalmadan etraftaki birkaç adamdan aşağı yukarı fikir sahibi de olmuştu.
