Rüyadan kalbe düşmek...
O yedi saniye , aslında ömrün kalanını oluşturacaktı.
Ne kız bunu bilebilirdi, ne de oğlan bu kadar sevdaya bulanacağını...
Kader denilen o düğüm, onları çok başka hallere sokacaktı.
Bunun adı ne tesadüftü ne de başka bir şey...
Yazgının diğer adıydı...
Sonu çoktan yazılmış bir romanın başlangıcıydı.
Levlâ ve Barın...
Nam-ı diğer Mavi Melek ve Rüya Adam...
__________________________________
" Bir dakika!" durdum. " Bu dükkanı siz mi kiraladınız?"
Sorusu şaşırtsa da cevap verdim. " Evet"
"Güzel" anlam veremediğim bir gülümseme peyda oldu yüzünde.
"Daha çok görüşeceğiz desene. "
***
Not: Bu hikayede şiddet yok, kadına kalkan eller yok aksine karşı gelmek var. Güzel sevmek, sevdiğine kıyamamak, gözünden bile sakınmak var. Güvenmek var, sıkı sıkıya bağlı dostluklar var...
2.Bölüm- “Daha çok görüşeceğiz “
Bölüm Şarkısı: Salman Tim feat. Kenan Doğulu-Durup Dururken
Hani bazen hiç bulaşmaman gereken şeyler olur ama sen o işin içine çoktan karışmışsındır ya, işte ben de kendimi böyle bir durum içine sokmuştum. Şimdi adam beni azarlasa savunulabilecek bir yanım da yoktu.
Durmam ile konuşması bir oldu. “Hangisini söylemiştiniz?” alıklığım tutmuş olacak ki anlamsızca baktım. Ben böyle bakınca daha açık anlatmaya başladı.
“Demin fikrinizi söylemiştiniz ya, onu soruyorum. Açıkçası böyle işlerden pek anlamam. Bir kadın gözü çok daha yararlı olacak. Ne diyorsunuz?” Ben tam tersi bir muamele beklerken adam benden kibarca yardım istiyordu. Kaba birine denk gelmediğim için şükrettim.
“Ah tabi yardımcı olurum” gergin olsam da gülümsemeye çalıştım. “Bence mavi olanı almalısınız. Mavi rengi insanın içini açar, huzuru simgeler. Ortamın havasını değiştirir.” ben böyle sıralarken dikkatli bir şekilde dinliyordu. “Biraz felsefi yaklaştım sanırım. Sonuç olarak kendi fikrimce mavi olanı seçmelisiniz. Hem işlemeleri çok daha güzel ve ince işlenmiş.”
“Hiç o yönden düşünmemiştim. O zaman mavi olanı alıyorum. Aslında farkında olmadan çok yardımcı oldunuz.”
“Ben sadece fikrimi söyledim. O yüzden teşekkür etmenize gerek yok.”
“Olsun. Hem ben de size yardımcı olmak isterim “elindekileri rafa koyup pantolonunun cebinden cüzdanı çıkarıp içinden bir kart alarak bana uzattı. “Bu benim kartım. Bir sorun olursa yardımcı olmaktan mutluluk duyarım.” Kartı alıp üzerindeki yazıları okudum. KORKMAZLAR VETERİNER KLİNİĞİ yazıyordu. Alt kısımda da iletişim numarası ve isim yazıyordu: Barın KORKMAZLAR. Bakışlarımı ona çevirdiğimde kibar bir şekilde gülümsüyordu. Ben de çantamı karıştırıp aradığım şeyin elime gelmesiyle zafer gülüşü oluştu suratımda. İyi ki kurs açılmadan önce babamla kartvizit işini akıl edip çıkartmıştım. Bugün işime yarayacağını kim bilebilirdi ki?
“Buyurun bu da benim kartım. Şu an sadece 7-15 yaş arasına kurs vermeyi düşünüyoruz belki ilginizi çeker.” dediklerimi fark edince açıklamaya çalıştım. “Yani tanıdığınız filan olur anlamında demek istedim. “Utançtan cümlelerimi zor bitirmiştim. Ne oluyordu bana öyle? Uzattığım kartı alıp inceledikten sonra yüzüme baktı.
“İlgimi çekti bile Levlâ Hanım. Kardeşim buna çok sevinecektir. Yardımınız için çok teşekkür ederim. İzninizle şimdi gitmeliyim, iyi günler.” Kartta yazan ismime dikkat etmişti. Anlamsız bir biçimde hoşuma gitmişti. Eh, zeki adam sonuçta. Şu iç sesim de karışmasa şaşıp kalırdım zaten! Şimdilik onu görmezden geldim. Vedalaşmasına “iyi günler” diye karşılık verdim.
Gittiğinde ben de oyalanmadan ihtiyacım olan birkaç bir şey aldıktan sonra evin yolunu tuttum. Otobüste müzik dinlerken konuşmayı düşünüyordum. Şimdiden bir tane öğrenci bulmuştum sanırım. Bu mutlulukla ne ara yolun bittiğini anlayamadan evin önünde inmiştim bile. Tam anahtarımı elime
