Ölümün rengi maviydi,
Aynı bir buzu andıran sadelikte ve en açıklığında güneşin, Mavi.
Nisan'ın oturduğu salıncak maviydi ve gülümserken, gecenin koyuluğunda çürümüş bedenine bakan Ay...
Korku dolu gözlerle, çığlık atamayışının sabahına; ölüm haberi alınmıştı Nisan Soysal'ın.
Kanlı Nisan... Kanlı Ay... Kanlı Salıncak... Kanlı Mavi...
Mavi bir salıncağın üzerinde salınan bedenine aldırmadan öldürmüştü katil onu, küçük bedenine çizdiği sembollerden anlaşılmıştı,
Nisan Soysal, bir ayinin kurbanıydı.
1.BÖLÜM
◐ ◑
"Görme, görüneni."
04.01.2026
Mavi...
Balonun konsepti buydu. Adeta bir su baloncuğu gibi etrafta yüzen mavi renkli balonlar, göz alır cinstendi. Etrafı kaplayan o güzel vanilya kokusunun sebebi, her tarafa özenlice konumlandırılmış siyah çubukların, vanilya kokusu yayma telaşından gelmekteydi. Görkemli bir salonu vardı, göz kamaştıran bir mücevheri andıran dev bir avize, tavandan aşağıya sarkıtılmıştı.
Parlak kırmızı bir halı, boylu boyunca yere serilmiş adeta bir defile havası yaratıyordu. Salonun her köşesine yerleştirilen beyaz renkli bar masalarına göz attı. Üzerlerinde içki kadehleri ve güzel atıştırmalıklar vardı. Büyükçe tırabzanların ev sahipliği yaptığı o merdivenler, adeta bir Agatha Christie romanına açılan kapıların çıkış merdiveni gibiydi.Bir o kadar ürkütücü ve bir o kadar güzel.
Parke zemine özenlice konumlandırılan, en az bir insan boyu kadar olan antika şamdanlar oldukça parlak ve güzeldi. Sanki antik bir çağın, türlü savaşlarına ve olaylarına tanıklık etmiş gibi duran bir kadın heykelinin korkutucu sureti, onu biraz irkiltmişti. Daha önce girdiği cinayet mahallindeki bazı evlerin duvarlarında asılı duran tablolarda, bu yüze rastlamış gibiydi. Daha çok ayinlerin konu olduğu cinayetleri çözmeye uğraşırken, yaptığı birkaç araştırma sonucu bu heykelleri; Alman asıllı bir heykeltıraşın yarattığını ve Tanrı'ya başkaldırı olduğunu öne süren bir yazısıyla karşılaşmıştı. Bunu araştırmak çok istemişti fakat öncesinde daha önemli konuları olduğu için bundan vazgeçmişti.
Üzerindeki mor rengi elbiseye göz gezdirdi, vişnenin çürümeye yüz tutarken esefle koyulaşmaya çabaladığı bir renkti. Sanki evden çıkarken üzerine alelacele gece örtülmüş gibiydi, karanlık sisli ve puslu. Saçları siyahtı ve oldukça uzundu."Gecenin rengi."derdi babası."Saçlarının rengini gecenin koyuluğundan almışsın, inci misali teninde ustaca parlıyorlar."
Haklıydı, belki de gece elbisesinde değil, saçlarındaydı...
Gür kirpiklerinin çerçevelediği bal rengi gözleri ve biçimli dudakları bu düşünceye aykırı görüş sunar cinstendi. Gözlerinin rengi annesinin gözleriyle aynı renkti. Hatta balo salonun tam ortasında, elinde tuttuğu ince belli şampanya kadehini karşısındaki adam ile tokuşturuyorken, göz göze gelmeleri asla tesadüf değildi.
Elindeki ince belli şampanya kadehini havaya kaldırdı ve avizeden sıçrayan ışığın kadehine çarpmasına izin verdi. "Şerefe." dercesine kaldırdığı kadehine değen farklı bir kadeh, dikkatini çekmişti. Görüş açısına bir adam girdi ve ardından kulaklarında o tanıdık ses yankılandı.
"Eylül?"
Adı Eylül'dü...Bir Eylül sabahı doğduğu için babası ona "Eylül." adını vermişti.
Adını zikreden sesin sahibine bakmak için gözlerini, kadehin sahibine çevirdi ve belli belirsiz gülümsedi. Onunla karşılaşmayı, özellikle böyle bir balo salonunda karşılaşmayı beklememişti.
"Ulus?"
Ulus Tankan...İsmi buydu.
Tanıştıklarında henüz bir çocuktu ve dünya onun için tozpembe bulutlarla kaplı bir oyun alanı gibiydi. Yedi yaşındalardı ve bir tatil beldesindelerdi. Eylül, ona deniz kabukları toplamış ve hediye etmişti. Ulus ise ona bir kolye hediye etmiş ve bunu hep
