Ölüler Beni Tanıyor

İstanbul'da yağmur yağdığı zaman evimiz her zamankinden daha sessiz olurdu. Sanki şehrin bütün gürültüsü yağmurun altında kaybolur, geriye yalnızca pencerelere vuran damlaların sesi kalırdı.
Altı yaşındayken yağmuru çok severdim.
O gece de seviyordum.
Ta ki uyanana kadar.

Gözlerimi açtığımda odam karanlıktı. Perdenin arasından içeri sızan sokak lambasının solgun ışığı duvara vuruyor, dışarıdaki ağaçların rüzgârla hareket eden dalları odanın içinde uzun, biçimsiz gölgeler oluşturuyordu.
Bir süre kıpırdamadan yattım.
Sonra koridordan bir ses geldi.
Babam.
Ardından annemin sesi.
Konuşuyorlardı.

Yatakta doğruldum ve başımı kapıya çevirdim. Sesler çok uzaktan geliyormuş gibiydi. Kelimeleri seçemiyordum ama babamın sesini tanıyordum. Alçak konuşuyordu. Annem ise neredeyse fısıldıyordu.
Sonra babamın sesi biraz yükseldi.
“Bunu daha ne kadar saklayacağız?”
Annem cevap verdi ama söylediklerini duyamadım.
Yorganı üzerimden attım.

O zamanlar karanlıktan korkardım ama annemle babamın yanındayken kendimi güvende hissederdim. Bu yüzden yataktan çıkıp kapıya doğru yürüdüm. Koridora çıktığımda evin içi normal görünüyordu. Salonun ışığı yanıyordu. Televizyon kapalıydı. Mutfaktan yağmurun sesine karışan hafif bir su damlama sesi geliyordu.

“Baba?”
Ses kesildi.
Bir anda evin içindeki bütün sesler yok olmuş gibiydi.
Sonra koridorun sonunda birini gördüm.

Bir kadın.
Sırtı bana dönüktü.
Uzun, beyaz bir gecelik giyiyordu. Saçları beline kadar uzanıyordu. Öyle hareketsiz duruyordu ki ilk başta gerçekten bir insan olduğundan bile emin olamadım.

Annem olduğunu düşündüm.
“Anne?”
Kadın cevap vermedi.
Bir adım attım.
“Anne, korktum.”
Kadının başı yavaşça yana doğru eğildi.

İçimde tuhaf bir ürperti oluştu.
Annemin saçları kısaydı.
Bu kadının saçları ise neredeyse yere değiyordu.

Bir adım daha attım.
Gözlerim istemsizce koridorun duvarındaki aynaya kaydı.
Ve olduğum yerde kaldım.
Kadın aynada yoktu.
Ben vardım.
Koridor vardı.
Salonun ışığı vardı.
Ama kadın yoktu.
Nefesimi tuttuğumu fark ettim.
Kadın bir anda başını çevirdi.
Yüzü yoktu.
Çığlık attım.

Geriye doğru kaçarken ayağım halıya takıldı. Yere düştüm. Avuçlarım acıdı ama bunu hissetmeyecek kadar korkmuştum.

Kadın bana doğru yürümeye başladı.
Ses çıkarmıyordu.
Yalnızca yaklaşıyordu.

“Baba!”
Kadın durdu.
Başını hafifçe yana çevirdi.
Sonra bana doğru eğildi.
Yüzünün olması gereken yerde bembeyaz, pürüzsüz bir boşluk vardı. Gözleri yoktu. Ağzı yoktu. Burnu yoktu.

Ama beni görüyordu.
Bundan emindim.
Kulağımın yanında soğuk bir nefes hissettim.

“Beni görebiliyorsun.”
Koridorun ışığı yandı.
Babam bir anda yanımda belirdi.
Beni yerden kaldırıp kucağına aldı.

“Vera!”
Boynuna sarıldım.
“Kadın...”
Sesim titriyordu.
“Koridorda bir kadın vardı.”
Babam hiçbir şey söylemedi.
Gözleri önce bana, sonra koridora, ardından aynaya kaydı.
Kadın yoktu.

Ama babamın yüzündeki ifadeyi gördüğüm anda, bunun yalnızca bir kabus olmadığını anladım.
Babam korkmuştu.

Hem de çok.
“Aynada yoktu,” dedim. “Kadın aynada yoktu.”
Babamın kolları sıkılaştı.
“Anneni çağırma.”
“Neden?”

Cevap vermedi.
O sırada annem koridorun diğer ucunda belirdi.
Bizi gördüğünde durdu.
Babam ona baktı.

Annemin gözleri aynaya kaydı.
İkisinin arasında, o zaman anlamadığım bir sessizlik oluştu.
Sonra babam yalnızca bir kelime söyledi.

“Başladı.”
Annemin yüzündeki bütün renk çekildi.

O gece beni yatağıma yatırdılar. Annem yanıma uzandı. Babam ise kapının dışında kaldı.
Uyumadan önce kapının aralığından onu gördüm.

Aynanın karşısında duruyordu.
Elinde eski bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafa baktı.
Sonra aynaya.
Sonra tekrar fotoğrafa.

“Baba?”
Başını bana çevirdi.
“Uyu, Vera.”
“Kadın kimdi?”
Bir süre bana baktı.
“Kimse.”
“Yalan söylüyorsun.”
Babam ilk kez o gece gözlerini