Biri kaçtı, biri saklandı. İkiside görünmez olabileceğini sandı ancak yanıldı.
Bir kaçış, bir iftira. İki farklı cehennem, tek yalan.
Bu bir aşk değil, pazarlıktı. Kimse bilmiyordu ama bazı gerçekler yalanın içinden doğardı.
1. Bölüm
Odama girip kapıyı büyük bir hırsla çarparak kapattım. Öfkeyle bir çığlık atarak kapalı kapıyı artarda tekmelerken gözümden akan yaşlara engel olamıyordum. Gücüm tükendiğinde sırtımı kapıya yasladım. Kayarak yere çökerken omuzlarım şiddetlenen ağlamamın etkisiyle sarsılıyordu. Dudaklarımın arasından bir hıçkırık firar etti. Dizlerimi kendime çekip kollarımı sardım, başımı üstüne yasladım. Akan gözyaşlarım yüzümde ıslak bir iz bırakarak hızla dökülmeye devam ediyordu.
Çaresizlik, korku, acı ve hayal kırıklığı damarlarımda akan kana dahi işlemişti.
Beni canlı canlı mezara koyacaklardı. Beyaz bir kefene sarıp, allayıp pullayıp, ölene kadar kalacağım mezara götüreceklerdi.
Her genç kızın hayali olan o gelinlik benim kefenim olacaktı. Çekeceğim acının, kimsesiz kalışımın, öz babam tarafından bir mal gibi satılmamın sembolü olacaktı.
İnsan sadece kalbi atmayı bıraktığında ölmezdi ki…Ait olmadığı toprakta açan her çiçek solmaya mahkumdu. Tıpkı benim gibi…
Ait olmadığım yerde alacağım her nefes ciğerlerime zehir olup kurutacaktı. İstemediğim bir el tenime her değdiğinde ateş olup yakacaktı. Orada üzerime dikilen her bakış, iğne olup tenime saplanacaktı. İçtiğim su, yediğim yemek boğazıma taş olup oturacaktı.
Beni bir anda değil, yavaş yavaş öldüreceklerdi. Acı içinde, korku içinde, çaresiz halde bırakıp kıyacaklardı bana.
Hiç insan kendi evladına kıyar mıydı? Dünyaya gelmesini sağladığı, besleyip büyüttüğü günü geldiğinde yük olur muydu bir babaya?
Dokuz ay karnında büyüttüğünü, binbir emekle dünyaya getirdiğini kendi elleriyle ateşin içine atar mıydı bir ana?
Ben babama yük olmuştum. Ben anneme yük olmuştum.
Geçen yılların cehaleti biraz olsun kıracağına inanırdım. Ne büyük yanılgı… Babam ve onun gibi insanlar ne gördüyse onu uygulamaya devam ediyordu.
Babalarının yanında çocuklarının başlarını bile okşamayan, evlendikleri kadınları ve doğan kız çocuklarını bir hizmetçiden farklı görmeyen, kız çocuklarını satmayı sırf babaları oldukları için kendilerine hak gören bu zihniyet değişmeyecekti.
Bu insanlarda haramda günahta sadece kadına mahsustu. Söz konusu bir erkek olduğunda ‘erkektir yapar, genç çocuk kanı deli akıyor’ der yanlışı, günahı meşru kılarlardı. Öyle saplanmışlardı ki bataklığa kendi doğrularından başka her şeye kapalıydı gözleri.
Abim hâlâ hayatta olsaydı yapamayacağı, söyleyemeyeceği her şeyi onun yokluğunda yapar olmuştu babam. Oysa abimi toprağa koyalı aylar olmuştu henüz. Onun yokluğunun içimde çıkardığı yangın sönmeden başka bir ateşin içine atmışlardı beni hiç acımadan.
Onun gidişiyle sırtımı yasladığım dağ yıkılmıştı. Bütün kötülükle karşı duran kalkanım kırılmıştı. Ne ailem kalmıştı geriye ne
