Yıldızların söndüğü gece
Anlayıştan yoksun bu insan güruhunda ruhum parçalara ayrılıyor her geçen gün. Kendimi kaybediyorum bir nebze daha. Sırlarım dökülüyor yüzümden, paslanmış olan kör hislerimi tutamıyor daha fazla. Oysa kimse bilmesin istiyorum beni. Etrafı yosunlarla kaplı bedenim, yalnızlığından memnun geçiriyor ömrünü. Yaşadığım uzun yıllarda asla kalbine doğru bir kez dönüp bakmayan ben, aslında bir hayatı paylaşmanın ne demek olduğuna dair en ufak bir fikrim dahi yok. Denizin altındaki ben, korkuyor su yüzündeki kırılgan ışıktan.
İnsan, bilmediği şeyin korkağıdır ve ben çoğu şeyden korkarım hayatta. Kaybedecek pek bir şeyim yok; onları kaybetmenin acısını yaşamadım hiçbir zaman. Nadir anlar dışında hiçbir sevgi beslemedim. Sadece merak ediyorum da, eğer burada benimle olsalardı bu kadar yalnız olur muydum?
Ay ışığının altında parlayan gözler, bir dünyayı vaat etmekten çok uzak; acıyı fısıldıyor kulaklarıma. Ama ben düşünmeden tutuyorum, beklemekten sıkılmış elleri. Nasıl olabilir de her şeyi kaybedene kadar sevebilirim bu umutsuzca bakan adamı...
Ama sonra, her şey yolundaymışçasına gülen gözler tüm sorularımı cevaplıyor sanki. Ellerinden yayılan saf sıcaklık, ısıtıyor bedenimin tüm zerresini. Ve utanmazca geziniyor gözlerim taç yapraklı saçlarında. Dudaklarımda, her şeye ters düşen bir cümle: “Seni seviyorum.”
Gördüğüm acımasız hayallerin hazin sonu, geceye karışarak dağılıyor. Böyle olmasını hiç istemedim. Böyle doğmayı hiç istemedim. Böyle bitsin hiç istemezdim.
Bundan çok önceki günlerde, hayatım bir masala dönmeden ve ellerimi sıkıca tutacak biri olmadan önce, hayatım sıcak yaz günündeki durgun bir gölden daha da durgundu. Sıradanlığı ve bunun getirdiği huzur verici sakinliği hissetmeyi, yaşamımın en kutsal duygusu sanardım. Böyle sıradan biri olmak, seçebileceğim bir kusur değil. Kimseyi küçük gören biri değildim ve en önemlisi, aslında benim gibi biri bile insanca davranılmayı hak ediyor. Böyle yaşamak, şu anda çektiğim bıçak yarasının acısından çok daha zor.
Gece ayazı çok üşütüyor. Aslında içimden, kabullenmeden onu bekliyorum. Kulağımda “Bana inan” dediği zamanın tarif edilemez mutluluk hissi. Bir daha gelmeyecek; bu, beklediğim bir son. Kısa vadeli fakir mutluluğum, aslında bana verilen büyük bir bahşiş. Arkasındaki yüklenilemez borcu düşünmeden aldığım, üstü boyalı, gözü kör bana verilen bir aldatmaca. Böyle bir sona layığım. Yalandan kurulu oyuncak hayatım, süslü sahnesinde unutulamaz finalini yazıyor.
Sıcak kan, acımasızca yırtılan damarlardan kusursuzca akarken, kaybolan ruhumun yavaşça çıkışını hissediyorum. Geceyi boyayan kırmızı, en sevdiğim tonda. Eğer beyaz kır çiçeklerinin içinde ölseydim, bu tarif edilemez manzarada ölmek acıklı hikâyemin sonu için güzel bir veda olurdu.
Ancak ne kadar düşünürsem düşüneyim, kendimi kandırıyorum. Canım içimden yavaş yavaş boşalırken hissettiğim korkuyu ve dehşeti kimseye anlatamıyorum. Ölmeyi hiç istemiyorum ve o bunu bilmiyor bile. Kimse bilmeyecek...
Ağzımdan kan kusuyorum sessizce. Yakın ve ani ölüm, beklediğimden
