O, şeytanın ta kendisiydi.
Gücüyle insanları diz çöktüren, bakışlarıyla korku salan, merhameti çoktan unutmuş bir adam…
Ve ben…
Onun hayatına giren en büyük günah, en tehlikeli zaafı ve belki de son savaşı olacaktım.
Bir adamın karanlığına gelin olmak nasıl bir şeydi?
Aşk mıydı bu, yoksa geri dönüşü olmayan bir cehennem mi?
Şeytan seni seçtiğinde kaçacak bir yerin kalmaz. 🔥
🔞 +18
Bazı aşklar cennete değil, cehenneme açılır.
Taslak Bölüm
1. Bölüm: Cehennemin Kapısı
Oda, dışarıdaki İstanbul’un gece yarısı ışıklarına tamamen kapalıydı; kalın, kadife siyah perdeler tek bir damla sızdırmıyordu. Devasa yatak odasının içinde hâlâ boğucu bir şekilde yayılan tütsü ve pahalı tütün kokusu vardı. Lüks ama ruhsuz, zifiri karanlık bir mabetti burası.
Zeliş, üzerindeki ağır, ipek ve gümüş işlemeli gelinliğin içinde nefes almakta zorlanıyordu. Kumaş tenine bir zırh gibi batıyor, omuzlarındaki tül ağırlık yapıyordu. Az önce aşağıda kopan kıyamet, babasının attığı o soğuk imzalar ve adamın hesap kitap yapar gibi parayı sayışını izlediği anlar zihninde uğultulu bir kabus gibi çınlıyordu.
“Borçlarımızı kapatacak, adımızı temizleyeceksin Zeliş. O adamın parası hepimizi kurtaracak. Buna mecburuz.”
Babasının o hırslı, acımasız ses tonu kulaklarında yankılanırken, Zeliş, kendisini bir kurbanlık koyun gibi bu karanlık dünyaya satan ailesine duyduğu öfkeyle titredi. Ama asıl korku, içeride, odanın balkona açılan camının önünde gölgesi duvara vuran o adamdı.
Karan Alkan.
Yer altı dünyasının, kural tanımayan, merhamet kelimesini sözlüğünden silmiş olan o kudretli mafya babası, sırtı dönük bir şekilde duruyordu. Üstündeki siyah takım elbisesinin ceketini çıkarmıştı; gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvrılmış, geniş ve güçlü sırt kasları kumaşın altından gerilmişti. Elindeki viski bardağını yavaşça masaya bıraktıktan sonra, ağır adımlarla yatağa doğru döndü.
Yüz hatları zifiri karanlıkta bile keskin bir bıçak gibi parlıyordu. Simsiyah, disiplinli taranmış saçları ve gözlerinde alevlenen o acımasız, sahiplenici parıltı odayı daha da daralttı. Zeliş istemsizce geriye doğru bir adım atmak istedi ama bacakları tutmuyordu. Topukları, dev yatağın ucuna çarptı.
Karan, yatağın kenarına yaslandı ve buz gibi, zehirli bir sakinlikle kadını süzdü. Bakışları, Zeliş'in tir tir titreyen ellerinde, korkuyla açılmış irice ela gözlerinde ve soluk dudaklarında gezindi.
"Korkuyorsun," dedi Karan. Sesi derin, boğuk ve karşısındakini ezip geçecek kadar tok bir tınıya sahipti. "Babana o kadar dert yandın, bana karşı dik durmaya çalıştın ama buraya geldiğinde o cesaretin maskesi düştü, değil mi Zeliş?"
Zeliş, dişlerini birbirine bastırdı. Gözlerindeki korkuyu gizlemek, o gururlu kadını ortadan kaldırmamak için büyük bir savaş veriyordu ama kalbi göğüs kafesini parçalayacak gibi atıyordu.
"Ben senin malın değilim," diye fısıldadı sesi titreyerek. "Beni parayla satın almış olman, ruhumu da aldığın anlamına gelmez."
Karan’ın dudaklarında alaycı, tehlikeli bir kıvrım belirdi. Bir leopar gibi ağır ve durdurulamaz adımlarla genç kızın üzerine yürümeye başladı. Aralarındaki mesafe kapandıkça Zeliş’in nefesi kesildi.
"Sen," dedi Karan, elini uzatıp Zeliş’in çenesini sert ama sarsıcı bir güçle kavradığında. Parmakları tenine kor gibi batıyordu. "Benimim. O imza sadece babanın borcunu silmedi, seni bana mülk kıldı. Ruhun da, bedenin de, nefesin de bundan sonra benim kurallarımla atacak."
Zeliş çenesini onun elinden kurtarmak için başını geriye çekti ama Karan izin vermedi.
