1.BÖLÜM
Defne yatağına uzanmış, telefonunda videolar arasında gezinirken, arkadaşından gelen bildirim ekranın üst kısmında belirdiğinde tereddüt etmeden yeşil simgeye dokunup mesajı açtı. Mesajda, çocukken birlikte izlemekten keyif aldıkları o eski kıyafet tasarlama yarışmasının popüler sunucusu Elif’in ölüm haberini içeren bir Mivitter linki duruyordu.
Haberin şokuyla vakit kaybetmeden genç kadının Fistagram hesabına girdi. Hikâyeler kısmına tıkladığında karşısına ilk olarak altı saat öncesine ait, Elif’in kedisi ile şen şakrak güldüğü bir video çıktı. Bir sonraki hikâyede "kanalıma abone olmayı unutmayın" diyen bir videosu vardı. Üçüncü kareye geçtiğinde, beyaz zemin üzerine yazılmış şu satırlarla karşılaştı:
‘Bilmediğiniz bir sürü şey var. Ben kötülük yapmadım. İyi biriydim. Elveda’
Dördüncü ve son hikâye ise yaklaşık bir saat sonra paylaşılmıştı. Bu, kanlı bir kâğıt üzerine aceleyle karalanmış bir notun fotoğrafıydı. Gördükleri karşısında donup kaldı; bunun bir intihar olmadığından şüphelenmişti. Hızla yatağından kalktı, babasının ölmeden önce kullandığı çalışma masasına oturdu. Masanın üstünde babasının polis şapkasını takmış, amirliğin önünde çekildikleri fotoğraf ve babasının aldığı başarı ödülleri vardı. Dikkatini toplayarak deftere notlarını yazmaya başladı.
Ertesi Gün;
Sıkıcı matematik dersinin tam ortasında, Defne’nin bakışları camın dışındaki kurşuni gökyüzüne çakılıp kalmıştı. Sınıftaki tebeşir sesi ve monoton anlatım, zihninde dönüp duran "kanlı not" görüntüsünün yanında çok uzak bir uğultu gibi kalıyordu. Öğretmenin ona seslenmesiyle dikkati bir anlığına dağıldı.
“Defne, bu soruya sen cevap vermek ister misin?”
Defne kafasını ağır ağır tahtaya çevirdi. Formüllerin arasından süzülen rakamlara birkaç dakika baktıktan sonra, ruhsuz bir sesle, “Cevap 17,” dedi.
Öğretmen hafifçe kaşlarını kaldırarak, “Yöntemini de bizimle paylaşmak ister misin?” diye sordu. Sesi bu sefer iğneleyici, neredeyse meydan okuyan bir tondaydı.
Defne, bakışlarını tekrar camdan dışarı çevirirken kestirip attı: “Hayır.”
Öğretmen, bu tavırlara alışkın bir kabullenişle sustu. Sınıfın arka sıralarından fısıltılar yükselmeye başlamıştı bile. Yan masadaki iki öğrenci birbirine eğildi: “Kim bilir yine hangi cinayete kafasını taktı deli...” “Çok ürkütücü bir karakter, gerçekten,” diye onayladı diğeri.
Öğretmen, “Hadi bakalım çocuklar, dikkatiniz dağılmasın,” diyerek ortamı toparlamaya çalışırken beklenen son ders zili kulakları tırmaladı. Defne, çantasını kaptığı gibi sınıftan çıktı. Hedefi belliydi: Cinayet Büro. Yol boyunca dalgın dalgın yürürken içinden aynı soruyu sayıklıyordu: 'Seni kim öldürdü Elif?' Daha fazla bilgiye ihtiyacı vardı ve bu bilgilerin tek anahtarı Zeynep’ti.
Cinayet Büro Amirliği;
Elinde simit poşeti ile girişteki polislere yaklaştı. Babasının eski iş yeri olduğundan çoğu kişi onu çocukluğundan beri tanıyordu. Güler yüzle kapıdakilere yaklaştı.
“Mehmet abi nasılsın? Zeynep abla beni çağırdı da onun için geldim. Gelirken sevdiğin simitlerden de getirdim,” dedi.
