ŞİZOFREN

24 Kasım 2025

O kadar heyecanlıydım ki aynaya bilmem kaç kez bakmıştım. Kendime engel olamayıp son kez aynaya tekrar baktım. Bugün çok ama çok güzel olmak istiyordum. Sonunda kendimi aynadan çekip annemin makyaj masama bıraktığı ilaçlarımı aldım. Hepsinden birer tane mideme indirip ardından suyu içtim. Bu sırada telefonuma bildirim gelmişti. Telefonu alıp bildirime baktım. O mesaj atmıştı.

❤: Hazır mısın?

Hemen mesajına cevap verdim.

​Zehra: Hazırım. Aşağı iniyorum.

Hemen cevap geldi.

❤: Kendini daha fazla özletme.

Mesajına kalp bırakıp hızla yatağımda duran ceketimi giydim. Odamdan çıkınca babam gülümseyerek, "Dikkatli gidin." diyerek uyardı. Ben de gülümseyerek, "Merak etme. Çok geç olmadan döneriz." dedim ve mutfaktaki anneme seslenip, "Anne ben çıktım." dedim. Annem kafasını kapıdan çıkartıp, "İyi yolculuklar. Geç kalmayın." diyerek seslendi. Başımla onaylayıp anneme de babama da veda ettim. Ve aşağı indim.

Siyah sedan arabasına yaslanmış beni bekliyordu. Beni görünce elindeki sigarayı yere atıp söndürdü. Beni görünce baştan aşağı süzdü. Tabii ben de onu. Siyah bir takım elbise giymişti. Saçlarını da özenle taramıştı. Yanına gidip bir adımlık mesafe bırakarak karşısında dikildim.

O ise bu mesafeyi kapatıp eliyle belimi sardı. Yüzünü yüzüme yaklaştırdı, nefesindeki sigara kokusu yüzüme dağıldı. Kokuyu alır almaz onu ittirdim. Kaşlarımı çatarak, "Sana sigara içmemeni söylememiş miydim?" diyerek azarladım. Boynunu bükerek, "Üzgünüm, biliyorsun bırakmaya çalışıyorum. Bu seferlik affediver." dedi.

O kadar tatlı görünüyordu ki asla dayanamıyordum. Aramızdaki mesafeyi kapatıp dudaklarına bir öpücük kondurdum. Ondan ayrılarak, "Bir daha olmasın!" dedim ve yolcu koltuğuna ilerledim. Benden önce hızla gidip kapıyı açtı. Gülümseyerek arabaya bindim.

O da arabaya binince arabayı çalıştırıp yol aldık. Gideceğimiz yer çok da uzak değildi. Yarım saatlik bir mesafe vardı. Ben arada sırada ona karşı attığım kaçamak bakışlarla yolu izliyordum. Birden arabayı sağa çekip durdurdu. Ona şaşkınlıkla döndüm.

Ona dönmemle cebinden bir yüzük kutusu çıkarıp açması bir oldu. Kutudaki tektaş ışıl ışıl parlarken şaşkınlık içinde ona baktım. O ise bu sözlerle karşılık verdi: "Aslında bunu lokantada yapmak istedim ancak dayanamadım." Boğazını temizledi. "Biliyorum daha üniversitenin ilk senesindeyiz. Ama üç yıldır beraberiz. Bugün üçüncü yılımızı doldurduk. Bu üç yıl boyunca iyi ya da kötü gün yaşadık ama hep beraber olduk. Ben, senin benim için doğru insan olduğundan eminim. Ve şu da var ki eğer kabul edersen kesinlikle üniversiteyi bitirmeden evlilik sözünü bile açmam. Bu yüzden Zehra, benimle evlenir misin?" Duyduğum şeylerle donakaldım. Mutluydum, hem de çok. Evet, belki erkendi ama üniversite bitirmeden evlenmeyeceğimizi söylüyordu ve bu konuda ona güvenim sonsuzdu. Büyük bir sevinçle tam "Evet," diyecektim ki arabayı büyük bir ışık sardı. İkimizin de gözleri kamaşmıştı. İkimiz de gelen ışığa doğru