1. Bölüm
Herkese merhaba. Yeni bir yazarım ve bu ilk kitabım. İlk iki bölüm sıkıcı gelebilir. Yine de bana biraz şans verip okursanız çok sevinirim. Umarım hoşunuza gider. Herkese iyi okumalar :) ♡
❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀ ❀
"Anne, hayır," dedi genç adam bıkkınlık dolu bir sesle. Aynı muhabbeti yapmaktan bıkmıştı artık.
"Sadece gelin ve torun istiyorum, oğlum." Sanki istediği çok normal bir şeymiş gibi söylüyordu bunu. Ona göre bu oldukça normal bir şeydi zaten. Etrafındaki herkesin gelini, damadı, torunu oluyordu. Kendisi de torunu olmasını çok isterdi ama sevgili oğlunu bir türlü evlenmeye ikna edemiyordu. Yine de pes etmeye hiç niyeti yoktu. Sonuçta bir gün oğlunun bu inadı kırılacak olmalıydı. Onun amacı birçok kayınvalide gibi geliniyle uğraşmak ya da ev işlerini ona yıkmak değildi. Aksine geliniyle arkadaş gibi olmayı planlıyordu ama önce bir gelini olmalıydı.
"Ama ben evlenmek istemiyorum. Asla da istemeyeceğim. Vazgeç artık," dedi. Çağlar, bazen evlenmek istemiyorum, cümlesini annesine ve babasına haykırmak istiyordu. Beş yıl önce ayrı eve çıktığında annesi ve babası evlenmesi için baskı kurmaya başlamıştı. Evi annesiyle babasının evinin iki sokak önündeydi. Her hafta cumartesi günü klinikten çıktıktan sonra birkaç saat onlara uğruyordu. Bu da, her hafta aynı muhabbeti yaşamalarına sebebiyet veriyordu. Artık bu baskıya dayanamadığını hissediyordu. Belki de onları iki haftada bir ziyaret etmeliydi. En azından bu sohbetlerin sıklığı azalırdı.
"Hayır vazgeçmeyeceğim. Çok şey istemiyorum. Sadece evlenmeni ve bana bir tane de olsa torun vermeni istiyorum," dedi annesi. Genç adam artık nefes alamadığını hissediyordu. Tabii ki annesi çok şey istemiyordu! Hepi topu evlenmesini ve çocuk yapmasını istiyordu! Ne kadar da basit isteklerdi öyle! Sadece hayatını baştan sona değiştirmesi gerekiyordu! Kapı çaldığında annesi ayağa kalkarak koridora yöneldi ve Çağlar'ın görüş açısından çıktı.
Genç adamın bir kız kardeşi vardı lakin henüz yirmi yaşında olduğu için kimse onu evlenmeye zorlamıyordu. Aksine onu evlenmekten vazgeçirmeye çalışıyorlardı. Kardeşi Tuğçe evlenmeye oldukça meraklıydı ve izin verseler sadece bir hafta içinde biriyle çıkardı, sonra da soluğu en yakın zamanda nikah masasında alırdı. Ama annesi ve babası ona bir sınır koymuşlardı. Üniversiteyi bitirecek ve bir işte çalışmaya başlayacaktı. O zamana kadar evlenmesine izin vermiyorlardı. Çağlar da onları sonuna kadar destekliyordu. Sonuçta yaşı daha çok küçüktü.
Genç adam kız kardeşinin neden evlenmeye bu kadar meraklı olduğunu anlayamıyordu. Sonuçta güncel veriler düşünüldüğünde, evlenmeyen insanlar evlenenlere kıyasla daha mutluydu. Bu genç adam için oldukça cezbediciydi. Halbu ki kardeşi evlenirse daha mutlu olacakmış gibi davranıp evlenmek için can atıyordu. Çağlar onun bu tavrına tek bir açıklama getirebiliyordu. Tuğçe hep
