Karanlıkta atılan her adım, görünmeyen bir başka planın içine düşer.
Aynı hedef.
Farklı emirler.
Maskelerin ardında saklanan yüzler.
Bir görev, başka bir göreve çarpar. Bir kurtarma, pusunun içine sürüklenir. Ve o geceden sonra hiçbir şey sadece “operasyon” olarak kalmaz.
Yüksek güvenlikli bir tesis.
Şifreli kapılar.
Gölgelerin arasından ilerleyen siluetler.
Kime ateş ettiğini bilmeden tetiğe dokunan parmaklar.
Ve zincire vurulmuş bir kader.
Bazen düşman sandığın kişiyle aynı safta yürürsün.
Bazen en büyük tehdit, planın kendisidir.
Bazen de tek bir kurşun, sadece bedeni değil, hayatı ikiye böler.
Son İntikal, sınır ötesinde geçen bir gecenin, geri dönüşü olmayan sonuçlarını anlatıyor. Görev ile vicdanın, emirle içgüdünün, cesaret ile korkunun çarpıştığı bir hikâye… Çünkü bazı intikaller sadece bir yerden başka bir yere değil, insanın içindeki güvenli bölgeden bilinmeyene doğrudur. Ve bilinmeyen her zaman kar-
GİRİŞ
Soğuk, karanlık ve sessizlik…
Hepsi tetiğe değen parmaklarımın ucunda toplanmıştı.
“Dışarıdan yediğim her kurşun, kendi savaşımda taşıdığım her bir duyguya vücudumda ayrı bir boşluk bıraktı.”
Son İntikal
Ben, komando
Üsteğmen Tengiz Kılıç.
Ve bu gece birini susturmaya geldik. Sonsuza kadar.
Kut timimle birlikte sınır hattındaki villayı izliyorduk. Saatlerdir tek bir hataya bile yer bırakmadan bekliyorduk. Görev basitti: yarın gerçekleşecek patlamadan önce hedefi ortadan kaldırmak. Sessiz, hızlı, iz bırakmadan.
“Işıklar kapandığında giriyoruz.”
Ay gökyüzünde ağır ağır
ilerlerken villanın ışıkları birer birer söndü.
Bir oda hariç.
Dakikalar geçti. Hareket
yoktu.
Nefesimi tuttum.
“Giriyoruz.”
Kamuflajı üzerimden savurup ayağa kalktım. Susturuculu tabancamı kavradığım anda bekleyiş bitti. Artık karanlık bizim tarafımızdaydı.
Ve bu gece…
Birileri eve dönemeyecekti.
