SNİ-1/ Penceresinde korkuluk olan kız
Denizin kokusu olduğunu söylerdi onu görenler... Yüzümde heyecanlı bir tebessümle dinlediğim anıları zihnimde canlandırırken gözlerimi kapatıp hayal ederdim denizin kokusunu...
Aklıma birçok koku gelirdi ama bu koku hiç gelmemişti...
Denize aşık martıların dağınık ama göz kamaştırıcı uçuşları hayal ettiğimden çok daha güzeldi...
"Ne yapıyorsun burada? Kız camı kapatsana yağmur direkt içeri giriyor..!"
Hayranlıkla izlediğim gri İstanbul göğünden irkilerek kaçırdım gözlerimi.
Hızla pencereyi kapatıp bana kaşları çatık bakan teyzeme utangaç bir tebessümle baktım.
"Odayı biraz havalandırayım dedim teyze... Dalmışım kusura bakma..."
Elindeki kıyafetleri iki katlı ranzanın alt katına bırakıp her zaman ki soğuk bakışlarıyla baktı bana.
"Bunlar Selma ile Mahir'in kıyafetleri... Düzgünce katlayıp dolaplarına yerleştir..."
Usulca başımı sallayıp hemen kıyafetleri katlamaya koyuldum.
Tepemde durarak beni geren teyzem iki eli belinde konuşmaya devam etti.
"Ben birazdan eniştenle çıkacağım... Yemeğe davetliyiz komutan beylere... Sen buraları toplayıp Selma ile Mahir gelmeden iki kap yemek yap... Tezgaha tavuk çıkardım onu kızartırsın... Yanına da makarna , çorba bişey yap..."
Onaylayarak başımı salladım.
"Tamam teyze..."
"Türkan..!"
İçerden eniştemin seslenmesiyle nihayet tepemde dikilmeyi bırakıp odadan çıktı.
Soluğumu sesli bir şekilde bırakıp gözlerimi yumdum.
Daha buraya geleli beş gün olmuştu ama ben şimdiden pes etmek üzereydim...
Hayallerime kavuşmak için çektiğim onca acı olmasa belkide geldiğim ilk gün çekip giderdim burdan.
Ben Adıyaman'ın küçük bir kasabasında fakirlik içinde büyümüş on kişilik bir ailenin ferdiyim.
Bir ablam altı erkek kardeşim var.
Evimiz dedemden kalma eskice bir beton yığını.
Erkek kardeşlerimin hiçbiri okumadı anne ve babamın tüm çabalarına rağmen. Ablam ilk başta çok hevesliydi okumak için ama bizden nefret eden akrabalarımızın çıkardığı dedikodular yüzünden okulu bırakmak zorunda kaldı.
Güzel bir kızdı ve talibi çoktu. Ama o kalbinde Allah korkusu olan, onu sevebilecek birini istiyordu. Malı mülkü umrunda değildi.
En sonunda uzak köylerin birinden tütüncülükle uğraşan bir adam gelip istedi ablamı.
Bir tek o etkileyebilmişti ablamı. Samimi ve merhametli biriydi.
Tütün piyasasına satış yapmaya giderken ablamı okul yolunda görüp vurulmuş.
Ama sorup soruşturduğu insanlar 'boşuna kendini yorma babası kız okuyacak der vermez kızı kimselere' demiş.
Tam ümidini kestiği sıralarda ablamın okulu bıraktığını öğrenmiş.
Bir ümit gelip istediğindeyse beklediği mucize gerçekleşmiş ve ablam ona evet demişti.
Kısa sürede evlenip eniştemin köyüne ailesinin yanına yerleştiler ancak ablamın kör talihi orda da peşini bırakmadı.
Eniştemin ailesi ablama eziyet ediyordu. Ablam eniştemin hatrı için
