"Afra..." diye fısıldadı. Az önceki o canavardan eser kalmamıştı.
Kafesin parmaklıklarına tutunarak yere doğru çöktü, dizlerinin üzerine düştü. Bana ulaşmak istiyormuş gibi ellerini demirlerin arasından uzattı.
"Seni seviyorum Afra... Yemin ederim, seni seviyorum. Lütfen... Lütfen sen de beni terk etme. Sen de gitme benden."
Sesi, hıçkırıklarının arasında boğuluyordu. O, dev adam karşımda küçülmüş, bir merhamet kırıntısı için dileniyordu.
"Lütfen Afra... Daha altı ay bile olmadı. Daha birbirimize doymadık, daha her şey yeni başlıyordu. Nazlı gibi yapma bana... Beni bu karanlığın içinde, bu kafeste tek başıma bırakma. Gitme!"
"Afra, bak bana! Seni seviyorum dedim! Bir kere olsun inan bana... Lütfen gitme!"
"Hayatımdaki tüm kadınlar benden kaçıyor... Önce annem, sonra Nazlı, şimdi de sen! Afra, bunu bana yapma! Lütfen..."
"Afra, gitme! Afra, beni yalnız bırakma!"
*Tanrı'nın Yarım Bıraktığı Cümle!*
Sevgili Okurum,
Elinizdeki bu sayfalar, sadece bir suç hikayesinin ya da bir seri katilin ayak izlerini taşımıyor. Bu kitap; adaletin pas tuttuğu, hukukun sustuğu ve vicdanın zifiri karanlığa gömüldüğü o dar dehlizlerde, kendi "geometrisini" kuran bir zihnin yansımasıdır.
Yazarken her kelimede Afra'nın adalet arayışı ile Czar'ın soğuk estetiği arasında gidip geldim. Uygar'ın zihnindeki o derin kopuşu kurgularken, aslında hepimizin içindeki o dilsiz boşluğa bir fener tutmak istedim.
Bu hikayede okuyacağınız her cinayet bir sanat eseri, duran her saat ise aslında bizden çalınan bir hakikattir. 03:14'te zaman durduğunda, sizin için de yeni bir gerçekliğin başlamasını umuyorum.
Karanlığın içine benimle birlikte girmeye cesaret ettiğiniz için teşekkür ederim. Unutmayın, en kusursuz cinayetler sessizce işlenir ama en güçlü çığlıklar bu satırların arasında gizlidir.
Keyifli (ve biraz da ürperten) okumalar dilerim.
İlayda Kıroğlu
14 Aralık 2025
***
*Tanrı'nın Yarım Bıraktığı Cümle!*
(CZAR)
İnsanlar ölümü bir son, bir kopuş sanıyorlar. Ne büyük bir yanılgı. Ölüm, aslında bir hayatın tek dürüst anıdır. Yaşarken söylediğimiz tüm yalanlar, taktığımız tüm maskeler o son nefeste düşer; geriye sadece çıplak, aciz ve nihayetinde gerçek bir et parçası kalır.
Ben ölümü işlerken, bir can almıyorum. Ben, kirli bir hikâyenin sonuna olması gereken noktayı koyuyorum.
Bakın etrafınıza; hukuk dediğiniz o kalın kitaplar, cübbeli adamlar, yüksek kürsüler... Hepsi devasa bir tiyatro sahnesi. Adalet, bu dünyada sadece güçlülerin zayıfları ezmek için kullandığı zarif bir kılıf. Ama benim masamda, benim zamanımda, o kılıf yırtılır. 03:14... Pi sayısı gibi, sonsuz ama bir o kadar da belirgin. Zamanın dairesel bir hapishane olduğunu kanıtlayan o an.
Ölüm felsefesi basit bir aritmetiktir: Bir kötünün varlığı, bin doğrunun çürümesine sebep oluyorsa; o kötüyü denklemden çıkarmak cinayet değil, sadeleştirmedir.
Şu an ellerime bakıyorum. Czar'ın elleri mi bunlar? Yoksa onun derinlerinde, sessizce büyüyen o boşluğun elleri mi? Bazen kendimi bir seyirci gibi izliyorum. O uyuyor, o korkuyor, o vicdan azabı çekiyor... Ama O geldiğinde, yani ben uyandığımda, vicdan yerini kusursuz bir geometriye bırakıyor.
Parmak izi bırakmıyorum, çünkü parmak izi bir aidiyet bildirir. Ben ise hiçbir yere ait değilim. Ben, sistemin yarattığı o karanlık dehlizlerde doğan, kendi adaletini kendi kanıyla yazan bir hayaletim. Onlara duymak istedikleri yalanı verdim, çünkü hakikatle başa çıkabilecek kadar cesur değiller.
Birazdan o odaya gireceğim. Yarbay Haluk'un avucundaki saati durdurduğum o ana geri döneceğiz. Ama önce, kurbanımın gözlerindeki o son parıltıyı anlatmalıyım. Korku değil, hayır... En sonunda gelen o kabullenmişlik duygusunu.
Çünkü her suçlu, bir gün kendi celladıyla tanışacağını içten içe bilir. Ben sadece, randevusuna sadık bir dostum.
O'nun zihni, fırtınada kaybolmuş bir kâğıt gemi gibiydi. Giderek küçüldü, gürültü kesildi ve nihayetinde o tanıdık, siyah dehlize çekildi. Geriye kalan
