Bölüm 1: Zamanda Geriye Gidiş
Seraphina North zindanda, nefret ettiği o karanlığın içinde ölümü beklemekteydi. Artık bağırmıyor, onu dinlemeleri için yalvarmıyordu. Anlamıştı, bu son kaçınılmazdı.
Gıcııırt... Demir kapının açıldığını belirten o kulak çınlayan sesle bakışları oraya döndü. Abisi infaz sırasında giyilen mavi cübbeyi giymiş, sert ve tiksinen bakışlarıyla kendisine bakıyordu.
Mavi cübbe özeldi; cellatlar ve Tanrı'nın elçileri giyme hakkına sahipti. Cellatları kilise seçer ve görevi iletirdi. Seraphina'nın dudağında kırgın bir gülümseme oluştu.
Celladı abisiydi; onu bu dünyadan sonsuza dek yok edecek kişi, katiliydi. Nasıl bu hale gelmişlerdi? Bu kadar çok nefreti gerçekten hak ediyor muydu?
Gülüşünü bozdu, titreyen bacaklarıyla zorlukla kalktı. Son ana kadar zayıf gözükmek istemiyordu, ailesine bu zevki tattırmayacaktı. Geçmiş hayatında hep bir ailesi olsun istemişti.Öldükten sonra gözlerini açtığında, okuduğu romanın içindeydi. İkinci şansını değerlendirecek ve ailesiyle mutlu bir hayat yaşayacaktı; ta ki o güne kadar.
On dört yaşına kadar her şey güzeldi, aralarında mesafe olsa bile ailesiyle vakit geçirebiliyordu. Önceki fakir, zavallı hayatına göre parayı sıkıntı etmesine bile gerek yoktu artık.
Babası ona bol bol harçlık veriyor ve Seraphina buna mutlu oluyordu. Çünkü eski hayatında bir yetimdi. Şimdi ondan uzak dursa bile bir babası, annesi, abileri vardı.
Kendisine abla diyen bir de küçük kardeşi vardı, bu yeterliydi. Ayrıca romanda geçen ve gerçek Seraphina'nın yaptığı şeylerin tam tersini yapmıştı.
Kendini huzurlu bir hayata adamıştı ama gerçi bunların hiçbiri bir işe yaramamıştı. On dördüncü yaş gününde sarışın, güzel bir kadın malikaneye gelmişti.
Yanında ise elini sımsıkı tuttuğu bir kız vardı. Bu kız, sadece North ailesinde bulunan mavi gözlere sahipti. İnsanlar ilk bakışta zaten onun bir North olduğunu anlamışlardı.
Beatrice, mutluluk getiren demekti. Sarışın kadın, onun Seraphina ile aynı anda doğduğunu ve babasının William North olduğunu söyledi.
Babası kadını tanımıştı; eskiden evlerinde çalışan ve sarhoşken bir geceyi geçirdiği kadındı. Kanıtlar ortadaydı ve kızını kabul etmemesi için bir neden yoktu.
Beatrice utanarak öne çıktı, masmavi ve uzun kirpikli gözlerini birkaç kez kırpıştırdı. Adı gibi, o an herkese mutluluk getirdi, kalpleri çaldı.
Seraphina o gün kıskançlıkla doldu. Elde ettiği hayatın kayıp gidişini izlerken kinlendi. Hem geçmiş hem de şimdiki hayatında şans yanında değildi.
Kendisine gerçek bir kötü karakter gibi
olmayacağını söylemişti ama bir anlık kalbini kaplayan o karanlık buna izin vermedi. Tek yaptığı o kızla biraz uğraşmaktı.Şimdi ise yapmadığı şeyler için bile suçlanmış,cezasının idam olması kararı alınmıştı. Demir kapıya
doğru yürüdü. Muhafızlar önce ellerini sıkıca iple bağladılar.
Seraphina bir büyücüydü; bu kadar tedbirin nedeni, bitap düşse bile kaçma ihtimaline karşıydı. İdam alanına götürülürken dışarı çıktılar.
Gözleri uzun süre karanlığa maruz kalınca, aydınlık yüzünden gözlerini kısmak zorunda kaldı. Kendine gelebilmek adına birkaç kez kırpıştırdı.Gözleri aydınlığa alışınca
