1.BÖLÜM
"Baba, kapatalım mı artık?" dedim. Bir elimde telefon, diğer elimde cips kasesiyle mutfaktan çıktım. Babamla bir saattir konuşuyorduk. Salona girip cips kasesini koltukların önünde duran sehpaya bıraktım.
Telefonu tutmaktan yorulan kolumu değiştirip diğer elime aldım.
Babam, "Dur, bir sana şeyi söylemeyi unuttum. Selim İstanbul'a geliyormuş, onunla görüşürsün artık," dedi.
Gözlerimi devirip tekrar mutfağa, fırında pişen kurabiyelere bakmaya gittim. "Baba, Selim'le tabii ki uygun bir anda buluşuruz ama sadece arkadaşça," dedim. 'Arkadaşça' kısmının altını çizercesine söylemiştim. Selim'le lise arkadaşıydık ama babam birkaç aydan beri beraber olmamızı istiyordu. Mutfaktaki fırının yanına gidip kurabiyeler pişmiş mi diye baktım.
Babam ise konuşmaya devam ediyordu: "Anladım arkadaşsınız ama bu evlenmene engel mi? Onunla evlenmek istemiyorsan başkasıyla evlen."
Başka babalar kızlarını evlendirmek istemez, benim babam ise ben evleneyim diye can atıyordu.
Fırındaki kurabiyelerin piştiğine karar verip fırını kapattım. Babama, "Baba ben böyle mutluyum, kimseyle evlenmek istemiyorum," dedim. Hem zaten benim kalbimde birisi vardı, yalnızca o bunu bilmiyordu.
Babam bozularak, "İyi, bir gün sen de benden bir şey istediğinde ben de yapmayayım da gör," dedi.
İtiraz edip, "Baba saçmalama lütfen," diyecektim ki telefonu çoktan kapattığını fark ettim.
Başımı iki yana sallayıp nefesimi verdim bıkkınlıkla. Telefonumu cebime koyup tekrardan ilgimi kurabiyelere verdim. Fırının kapağını açıp mutfak eldiveniyle kurabiye tepsisini çıkardım ve soğumaya bıraktım.
Saate baktığımda kızların gelmesine bir saat olduğunu gördüm. Her hafta yaptığımız kızlar gecesini bugün benim evimde yapmaya karar vermiştik. Melis, Yıldız ve Dilek'le üniversiteden beri arkadaştık; sadece Kiraz'la liseden arkadaştık.
Arkadaşlarımdan Kiraz'la daha yakındık tabii ki. Diğerleriyle de yakındık ama içlerinden birisinden büyük bir sır saklıyordum. Yıldız'dan bir şey saklıyordum: Abisi Deniz'i üç yıldır uzaktan seviyordum. Onunla da arkadaştık hatta. Yıldız'dan bunu saklıyordum çünkü Deniz sonuçta beni sadece arkadaşı olarak görüyordu. Bu yüzden Yıldız'a bir şey söylememiştim.
Mutfak dolabından bardakları çıkarıp tepsiye koydum. Buzdolabından ise iki kutu meyve suyu çıkarıp onu da tepsiye koydum ve salona götürdüm. Kızlarla üniversitedeki kadar sık görüşemediğimiz için haftada bir birbirimizin evinde buluşuyorduk.
Tepsiyi sehpaya koyduğum sırada telefonumdan mesaj sesi geldi. Telefonumu cebimden çıkarıp mesaja baktım, mesaj çalışanımdan gelmişti:
Eylül: "Canım patronum, yarın için izin alabilir miyim acaba?"
Tebessüm edip Eylül'e cevap yazdım:
Damla: "Keyfine bak, zaten az müşterimiz var."
Mesajı gönderip telefonumu tekrardan cebime koydum. Bir yıl önce kendi pastanemi açmıştım, Eylül ise iki aydır yanımda çalışıyordu. Pastaneyi açalı bir yıl olmasına rağmen işler hiç iyi gitmiyordu. On beş yaşımdan beri kendime ait bir pastanem olsun istemiştim; babamın da yardımıyla bu hayalimi gerçekleştirmiştim. Yemek yapmakta pek iyi olmasam da tatlılar konusunda fazlasıyla iyiydim ama işte, pastaneye çok az müşteri geliyordu. Nedenini ise asla anlamıyordum.
Mutfağa tekrar gidip
