Giriş
Aynadaki aksim bir yanılsamaya dönüştüğünde
Yüreğim seni gördüğü an tanıyacaktı.
Genç kral sarayının balkonunda durmuş gözlerini gökyüzüne dikmişti. İçinde kıpır kıpır oluşan o hisle birlikte düşüncelere daldı yine. Sahip olduğu ölümsüzlük bazen onu tüketiyordu, ölmek istememek insani bir dürtüydü ancak sanki artık hayatı yaşıyor olmasının bir amacı yoktu. İstediği kadar yaşayabilirdi. Oldukça fazla vakti vardı. Hatta sonsuz vakitlere sahipti artık.
Derin bir nefes çekti içine, kiraz çiçeklerinin kokusuyla mest oldu. Bir rüzgar esti alnına düşmüş siyah saçlarını okşayıp geçti.
Genç adam yere eğdi bu sefer başını gözlerini kapattı. Kendini bildiği andan itibaren kalbinde hep bir boşluk vardı. O boşluk onu öyle rahatsız ediyordu ki, ona çare arasa bile bir sonuca ulaşamamıştı.
Katıldığı savaşlar, eğlenceler, okuduğu kitaplar, kadınlar...
Hiçbiri onu tatmin etmiyordu.
Yalnız bir an, sadece bir an başını gökyüzüne çevirdiğinde dinginleşiyordu. Gökyüzüne bakmak huzurla kaplıyordu yüreğini. Yıldızların ona sonsuz göz kırpmalarını, atmosferde iz bırakan göktaşlarını ve karanlık, ona yüksek bir haz veriyordu. Bu onun için durgun bir denize uzanmak gibiydi.
Odasına döndü salına salına, yatağının karşısındaki aynadan yansımasına baktı. Uzun boyluydu, yakışıklı ve güçlü buluyordu kendini. Keskin bakışları en dipsiz kuyuları bile görecekti sanki.
Uzun uzun dinledi.
Kalp atışları yoktu artık. Hava soğuktu ama üşümüyordu. Artık hiç yaşlanmayacaktı. Eski benliği ölmüş yeniden doğmuştu.
Kana susamışlık hissi ilk başlarda onu epey zorlasa da sahip olduğu güç sayesinde bununla baş etmeyi öğrenmişti. Çevresinde kanını ona vermek isteyen sayısız insan bulunuyordu.
Gözlerine baktı, kendi içini görebilirmiş gibi... Görse bile onun için ne ifade edecekti ki bu sanki. Hiç istemediği bir şeye mahkum olmuştu artık. Evet bu güç ve ölümsüzlük onu tatmin ediyordu. Hem de oldukça fazla ama elleri? Ellerinde masumların kanları yok muydu? Güç ve ölümsüzlük bu vicdanını dürten hissi bastırabilir miydi? Kalbindeki boşluk onu oldukça sarsıyordu zaten bir de vicdanının sesiyle uğraşmak istemiyordu. O kraldı. Kimse ona hesap soramazdı değil mi? Hayır. Vampir olmak güzel bir şeydi. Üstelik bir de kralsan önünde başını eğdiremeyeceğin hiç kimse yoktu. Omuzlarını dikti ona bahşedilen bu güzelliği sevmek istiyordu. Babasının sayesinde bu güce sahip olmuş ve tahta geçmişti. Ona tüm kalbiyle minnettardı. Babası sonradan vampir olmuş ve savaşta kalbinden hançerlendikten hemen sonra çok hızlı bir şekilde oğlunu ısırmıştı.
Son sözlerini düşündü genç kral.
''Sen ölemezsin. Bu krallığı taşı ve sonsuza kadar yaşa.''
Hayır babasından nefret ediyordu... O bunu istememişti ki hem de bunu ona defalarca söylemesine rağmen.
Şimdi artık muhteşem bir güç içerisinde kalbindeki o büyük boşlukla yaşayacaktı.
Gücüyle içinde rahatsız olduğu her bir hissi bastıracaktı. O artık kraldı. Ona kim karşı çıkabilirdi?
Eğer normal bir vampirden daha tehlikelisi varsa oda kesinlikle bir vampir
