Akboğa’nın kızı Kumru, barışı sağlamak için tek çare olarak görülür. Karaoğlan aşiretinin varisi Araf ile berdel evliliği.
Kumru diz çöker, yalvarır, ağlar. Ne ninesi ne annesi dinler. Aile şerefi, kardeşinin canı ve aşiretin geleceği onun genç omuzlarına yüklenir.
Kumru dışarıya uysal bir gelin adayı gibi görünürken, içindeki isyan büyür. Altın kolyesini satıp gizlice para biriktirir. Kaçış planı zihninde şekillenir.
Ama kader, düşman ocağına adım attığı anda bambaşka bir sınav sunar. Araf, beklediği zalim adamdan çok farklıdır. Kumru, nefretle başlayan bu yolculukta yavaş yavaş kalbinin de tehlikeye girdiğini hisseder.
Aşk mı, intikam mı, özgürlük mü?
Bir kumrunun kanatları, barışın bedelini ödemeye yeter mi?
Kara Haber
Dizlerimin üzerine çöktüğümde taş zeminden yükselen ayaz, ince elbisemi delip etime işledi. Ninemin siyah eteğine tırnaklarımı geçirdim; gözyaşlarım yanaklarımdan süzülüp kumaşa karışıyordu.
"Nine, ne olur... Yapma bunu," diye inledim, sesim hıçkırıklarımın arasında kaybolup giderken. "Ne istersen yaparım, her dediğine boyun eğerim. Beni onlara gönderme. Böyle harcama beni."
Hatice Nine, elindeki asaya dayanmış, bir heykel kadar hareketsiz ve dik duruyordu. Sıkıca arkaya taranmış beyaz saçları siyah yazmasının altından seçiliyordu. O keskin, asırlık bakışlarında en ufak bir yumuşama belirtisi yoktu.
Alnımı ayaklarının ucuna bastırıp sarsılarak ağlamaya devam ettim. "Nine, ben senin torununum. Senin kanınım. Beni nasıl düşman kucağına atarsın? İstemiyorum bu nikahı. O adamı istemiyorum."
Odaya çöken ağır sessizliği, bir bıçak kadar keskin ve soğuk olan sesi böldü:
"Kalk ayağa, Kumru."
Kıpırdayamadım. Omuzlarım sarsılmaya devam ediyordu.
"Sana kalk dedim!"
Başımı yavaşça kaldırdım. Ninemin çehresi, yılların getirdiği acı ve kayıplarla yoğrulmuş bir kaya parçası gibi sertti.
"Senelerdir boş yere masum kanı akıyor," dedi, sesi odayı doldururken. "Daha bıyığı terlememiş bebeler bu bitmek bilmeyen husumet yüzünden toprağa girdi. Karaoğlanlar babanı bizden söküp aldı; onu tarlanın ortasında vurdular. Şimdi de sıra kardeşine gelsin diye bekliyorlar. Bunu mu istiyorsun? İbrahim’in de babanla aynı kaderi paylaşmasını mı seyredeceksin?"
Gözlerim yeniden yanmaya başladı. Başımı çaresizce sağa sola salladım.
"Öyleyse biz de onlardan bir can alacağız," diyerek sesini yükseltti. "Ama kurşunla değil, yeni mezarlar kazarak değil. Biz, bir can vererek bir can alacağız. Sen, Kumru... Karaoğlan aşiretinin varisi Araf’a gideceksin. Bu berdel, kanı durduracak. Artık oğullar ölmeyecek, analar karalara bürünmeyecek."
Eteğine daha sıkı tutundum, sesim artık iyice kısılmıştı. "Peki ya ben Nine? Benim gözyaşlarımın, hayatımın hiç mi değeri yok?"
Bakışları aniden öfkeyle parladı.
"Yeter artık bu sızlanmalar!" diye çıkıştı. "Sen burada ağlarken dışarıda ne canlar yitip gitti. Gözyaşın ne babanı geri getirir ne de kardeşini korur. Bu dava çok can aldı, artık sonu geldi. Kaderine razı ol, Kumru. Sen Akboğa kanı taşıyorsun. Ailen için, aşiretin için gerekeni yapacaksın."
Geriye doğru bir adım atarak eteğini ellerimin arasından çekip kurtardı.
"Kurula gözlerini. Karar verildi. İki hafta sonra Karaoğlanların gelini olacaksın. Kan borcu bu nikahta boğulacak. Barışın yükünü sen omuzlayacaksın."
Eski kilimin yıpranmış desenlerine bakarak olduğum yerde yığılıp kaldım. Ninem, asasının taş zeminde çıkardığı yankılar eşliğinde yavaşça kapıya yöneldi. Attığı her adım, üzerime inen bir balyoz gibiydi.
Ayak sesleri koridorda sönüp giderken, zihnimde sadece o zehirli gerçek yankılanıyordu:
Ben artık sadece Hatice Nine’nin torunu Kumru değildim.
Ben, barışın bedeliydim.
Karanlık koridorda, kırılmış bir dal gibi sürüklendim; bacaklarım gövdemi taşımakta zorlanıyordu. Odama adım attığım an dermanım tamamen kesildi. Dar yatağıma yığılıp yüzümü ince yastığa gömdüm; göğsümden kopan hıçkırıklar sarsıyordu her yanımı. Ninemin sözleri, nefesimi
