Onu hisseder, onunla yaşar, onunla karar verir.
Neda ise… hiçbirine ait değildir.
Ya da belki… hepsine.
İçinde aynı anda büyüyen duygular,
onu parçalarken tek bir şey hayatta kalmasını sağlar:
Hiçlik.
Ama hissetmemek…
her şeyi hissetmekten daha korkutucu olabilir.
Çünkü bazı duygular bastırıldıkça yok olmaz.
Sadece… daha karanlık, daha güçlü…
ve daha tehlikeli hale gelir.
Neda, kendi içindeki savaşla baş etmeye çalışırken
bir gerçeği fark etmek zorunda kalır:
Denge bozulduğunda,
sadece bir insan değil…
bir dünya değişir.
Bölüm 1 - HATA
İlk hissettiğim şey korku değildi. Yanlıştı bu. Çünkü herkes ilk olarak korkuyu hissederdi. Ben aynı anda her şeyi hissettim. Kalbim göğsümde tek bir ritimle atmıyordu. Sanki biri sevgiyle dokunuyor, diğeri öfkeyle sıkıyor, bir başkası korkuyla geri çekiyordu. İçimde bir savaş vardı ve kazanan yoktu. “Durdurun bunu!” Birinin sesi yankılandı. Telaşlı. Keskin. Korkulu.
Gözlerimi açtığımda, etrafımda beyazlar içinde insanlar vardı. Ama onların yüzlerine bakamadım. Çünkü onların hislerini gördüm. Birinin etrafında titreyen koyu gri bir korku vardı. Diğerinin ellerinden sızan keskin kırmızı öfke.Bir başkasıysa solgun, neredeyse yok olmak üzere olan bir umut taşıyordu. Ve ben, hepsini hissediyordum. Bu mümkün değil, dedi biri fısıltıyla. Tek bir duygu olması gerekiyordu. Bu bir hata.
O kelime odanın içinde asılı kaldı. Hata.
Kalbim bir an duracak gibi oldu. Ama sonra daha hızlı atmaya başladı. Çünkü o anda başka bir şey fark ettim. Ben onların hislerini sadece görmüyordum onları çekiyordum.
Korku bana doğru kıvrıldı. Öfke içime sızdı. Umut içimde parladı. “Nabzı yükseliyor!” Bir çift el beni tuttu. Ama o dokunuşla birlikte adamın içindeki panik bana geçti. Nefesim kesildi “Benden uzak durun” diyebildim zar zor.
Sesim bana ait gibi gelmedi. Ve o an oldu. Odadaki herkesin duyguları bir anda yükseldi. Korku büyüdü. Öfke alev aldı. Umut kırıldı. Ve sonra camlar patladı.
Kulakları sağır eden bir sesle etrafımdaki her şey parçalandı. İnsanlar geri savruldu. Beyaz duvarlar çatladı.
Ve ben ortada tek başıma kaldım.
Sessizlik.
Ama bu sessizlik huzurlu değildi.
Çünkü ilk kez kendi duygularımı duydum. Ve onlar korkutucuydu. Kapı ağır ağır açıldı.
Adımlar. Sakin. Ölçülü. Soğuk.
Başımı kaldırdım. Onu ilk gördüğüm an içimdeki her şey sustu.
Bu mümkün değildi. Çünkü o hiçbir şey hissetmiyordu.
Ve buna rağmen ya da belki tam da bu yüzden kalbim ilk kez tek bir duyguya odaklandı. Ona…
…
5 YIL ÖNCE:
…
Bugün benim için olağanüstü bir gün.
Bugün bir şey hissedeceğim.
İlk kez.
Nihayet bu güne uyandım. Hoş geldin, on sekiz yaşım. Bir gruba ait olacağım bugün. Bir duyguya. Bir kimliğe.
İnsanlar bunun bir başlangıç olduğunu söyler. Asıl hayatın başladığı an. Kalbinin ilk kez sana ait olduğu gün. Ben de hep buna inandım.
Kendimi bildim bileli bu anı bekledim. İçimde hep eksik olan şeyin ne olduğunu öğrenmek için.
Belki öfke olacaktı.
Belki umut.
Belki de sadece… hiçbir şey.
Ayna karşısında duruyorum. Yüzüm aynı. Gözlerim aynı. Ama içimde bir şey farklı. Sanki yıllardır kapalı duran bir kapının önünde bekliyormuşum gibi. Ve bugün biri o kapıyı açacak. Kapının aralığından ne çıkacağını bilmiyorum. Ama ne olursa olsun, artık yalnız olmayacağım.
Aşağıdan sesler geliyor. İnsanlar toplanmaya başlamış. Her yıl olduğu gibi, herkes bugün orada olacak. Yeni hislerini öğrenmek için.
Kapıya doğru ilerlerken kalbim hızlanıyor.
Heyecan mı bu?
