ANKA 4. Kitap

Chris, Bekir ve Mert öndeki araçta sakin bir şekilde oturmaya devam ediyorlardı. Beş dakika evvel hepsi kulaklıklarını takmışlardı ve arkadaki araçta bulunan Eren ve Lucca ile eşzamanlı irtibat halindelerdi.

“Önce araçlara ateş edecekler. Sakın kapıları açmayın ve bekleyin!” dedi Mert, gergin bir sesle.

“Araçların gövdesi her türlü ateşe dayanır ama camlardan emin olamıyorum,” dedi Lucca, diğer araçtan.

“Camlar da dayanır. Ama yoğun ateşte olur da Bir Numara’nın bulunduğu taraftaki cam patlarsa ne yapacağını biliyorsun, Lucca.” dedi Chris sert bir tonla. Bakışlarını bir an bile ilerideki adamlardan çekmiyordu ve adamlar her adımda biraz daha yaklaşıyorlardı.

“Biliyorum,” dedi Lucca, kendinden emin bir tonla. “Kalkanı benim! Beni geçmeden Bir Numara’ya zarar veremezler.”

“Doğru dostum,” dedi Bekir, dişlerinin arasından. Otoriter bir sesle devam etti. “Heriflerin olabildiğince yaklaşmalarına izin verin. Şarjörleri boşaltsınlar. Şarjör değişiminde hızla kapıları açıp indirebildiğimizi indiriyoruz. Herkes silahlarını hazır etsin, bir eliniz kapılarda olsun, hızlı hareket edeceğiz. Kapıları tekrar çok çabuk geri kapatacaksınız. Hiçbir atışı kaçırmayın. Ön taraf bizde. Arka taraf sizde!”

“Roger!” dedi Eren ve Lucca, aynı anda.

Sonraki dakikalar, geçmişte yaşadıkları onlarca tecrübe nedeniyle onlar için değilse bile Aşil için tam bir cehennemdi. İki yönden açılan ateş sanki hiç durmayacakmış gibi görünüyordu. Adamların ellerindeki otomatik silahlardan çıkan kurşunlar zırhlı araçlara çarparak geri tepse de sert metale çarpan kurşunlardan çıkan ses ve ağır aracın darbelerden kaynaklanan belirgin sarsıntısı, Aşil için korkunçtu. Aşil sindiği yerde avuçlarını kulaklarına kapamış, başını omuzlarının arasına gömmek ister gibi aşağı çekmişti.

Birkaç dakika boyunca süren yoğun ateş boşalan şarjörlerle anlık durduğunda, Eren’in “Şimdi!” dediği saniyede iki zırhlı aracın kapıları hızla açıldı ve üst üste bastıkları tetiklerden ileri atılan kurşunlar birkaç adamı vurdu.

“İçeri!” diyen Eren tekrar bağırdığında, hızla araçların içine girerek kapıları kapadılar ve yoğun saldırı tekrar başladı.

“Uyandılar! Hepsi birden ateş etmiyor!” dedi Mert, hakim olamadığı yüksek bir tonla. “Şarjörler boşalınca birbirlerini destekleyecekler. Bir aracı da yolun üstüne getirdiler, aracı siper alacaklar.”

“Kaç kişi indirdik?” diye sordu Bekir.

“Beş!” dedi Chris, emin bir sesle.

“Kaç kişi kaldılar!” diye soran, Lucca’ydı.

“İti sürüsü gibiler!” diye karşılık verdi Mert sinirli bir sesle. “22 kişi saymıştım. 17 kişi kaldı.”

“Eren!” diye seslendi Chris. “Siz araçta Bir Numara’nın yanında kalın, biz dışarı çıkacağız. Sayılarını azaltmamız gerekiyor.”

“Arkada Ozan’ın aracını siper alın,” dedi Lucca, arka koltuktan başını geriye çevirerek camdan dışarı baktı. “Arkada 7 kişi kaldı.”

O anda aniden kesilen ateşle hepsinin bakışları ileri çevrildi ve Chris’in telaşla bağıran sesi duyuldu.

“Şimdi! Şimdi! Çıkın araçtan! Bazuka ateşliyorlar!”

Lucca ve Eren, öndeki aracın kapılarının hızla açıldığını ve hiç susmayan silah sesleriyle öndeki araçtaki üç